دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١١ - ٢/ ٢ عايشه

٢٠٨١. امام على ٧: پنج نفر با من پيكار كردند: مُطاع‌ترينِ مردم در ميان مردم، عايشه؛ و دليرترين مردم، زبير؛ و مكّارترينِ مردم، طلحة بن عبيد اللّه كه هرگز هيچ مكّارى به پاى او نرسيده است؛ و عابد پيشه‌ترينِ مردم، محمّد بن طلحة بن عبيد اللّه كه فردى شايسته بود تا اين كه پدرش او را از راه به در كرد و او را براى جنگ، بيرون كشيد؛ و بخشنده‌ترين مردم، يَعلَى بن مُنْيه كه به هر نفر، سى دينار و اسلحه و اسبى مى‌داد تا با من بجنگد.

٢٠٨٢. امام على ٧: گرفتار شدم به مطاع‌ترينِ مردم در ميان مردم، عايشه؛ و به زيرك‌ترين مردم، طلحه؛ و به دليرترين مردم، زبير؛ و به ثروتمندترينِ مردم، يعلى بن منيه؛ و به بخشنده‌ترينِ قريشيان، عبد اللّه بن عامر.

٢/ ٢

عايشه‌

وى دختر ابو بكر و همسر پيامبر ٦ است كه هنگام رحلت ايشان، هجده سال داشت. او در زمان ابو بكر و عمر، از احترام بسيارى برخوردار بود؛ ولى عثمان از شأن و احترام او كاست. بدين سبب، بين آنان اختلاف بروز كرد تا آن پايه كه عايشه با اين سخن خود، مردم را به قتل عثمان تحريك مى‌كرد: «اقتلوا نَعثلًا فقد كَفَر؛ پيرمردِ نادان را بكشيد كه كافر شده است».

در زمانى كه شورش‌كنندگان، عثمان را محاصره كردند، عايشه به مكّه رفت و در آن جا ماند تا عثمان كشته شد.[١]

[١]. ر. ك: ج ٣ ص ٢٣١( تحريكات عايشه).