دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٣ - ٧/ ٨ داورى مستقيم امام

٧/ ٨

داورى مستقيم امام‌

١٦٦٣. عوالى اللآلى: از على ٧ گزارش شده كه خود، در مسجد كوفه به قضاوت مى‌نشست و براى او سكّويى بود، معروف به «سكّوى قضاوت».

١٦٦٤. إرشاد القلوب: گزارش شده وقتى على ٧ از جهادْ فراغت مى‌يافت، به آموزش مردم و داورى ميان آنان مى‌پرداخت.

١٦٦٥. امام على ٧ از سخنان او به هنگامى كه مردم را گِرد آورد و به جهاد ترغيب كرد و همه سكوت كردند: «چه شده است شما را؟ آيا لاليد؟».

گروهى گفتند: اى امير مؤمنان! اگر تو حركت كنى، ما با تو حركت كنيم.

آن‌گاه فرمود: «چه شده است شما را؟ توفيق رستگارى نيابيد و به راه انصاف و عدل، هدايت‌مشويد! آيا در اين هنگامه سزاوار است كه من بيرون شوم؟ براى چنين كارى مردى از شما بايد بيرون رود كه او را در دليرى و تدبير، بپسندم. نشايد كه شهر و سپاه و بيت المال و جمع‌آورى خراج و قضاوت ميان مسلمانان و نگريستن در حق طلبكاران را واگذارم. آن‌گاه با دسته‌اى بيرون روم و به دنبال دسته‌اى ديگر راه بيفتم و چون تيرِ در تيردانِ خالى، از اين سو به آن سو درغلتم. همانا من قطب آسيابم كه بر گردِ من بچرخد و من برجا ايستاده‌ام. اگر از آن جدا شوم، مدارِ آن بلرزد و سنگ زيرين، به اضطراب در آيد. به خدا كه اين، رأيى خطاست».