دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨١ - ١٠/ ٣ ٨ گوناگون

١٩٤٥. امام على ٧: تمام دوستى‌ات را درباره دوستت نثار كن؛ امّا به وى اطمينان تمام منما. او را كاملْ يارى كن؛ ليكن تمام رازها را به وى مگو، تا آن‌كه [از يك سو] حقّ خردمندى را به جا آورى و [از دگر سو] وظايف دوستى را به جا آورده باشى.

١٩٤٦. امام على ٧: حكيم نيست آن‌كه مدارا نكند با كسانى كه چاره‌اى جز مدارا با آنان نيست.

١٩٤٧. امام على ٧: با آن‌كه نمى‌توانى حقّت را از او بستانى، داد و ستد منما.

١٩٤٨. امام على ٧: بپرهيز از آن‌كه دوستانت را چنان به هراس اندازى كه آنان را به دورى از تو و جدايى‌طلبى كشانَد.

١٩٤٩. امام على ٧: آن‌كه سودش در زيان ديدن تو باشد، هيچ گاه از دشمنى با تو بيرون نباشد.

١٩٥٠. امام على ٧: با توانمندى گذشت كن و با دولتْ‌مردى نيكى كن، تا آقايى‌ات كامل گردد.

١٩٥١. امام على ٧: لغزش‌هاى دوست را تحمّل كن، براى هنگام هجوم دشمنت.

١٩٥٢. امام على ٧: اميدوارى مردم به پاداشت، بهتر است از ترس آنان از كيفرت.

١٩٥٣. امام على ٧: علاقه‌مندى [ديگران‌] به خودت را جايگزين احترام‌گذارى [آنان‌] به خود قرار ده.

١٩٥٤. امام على ٧: مردم را بر سنّت‌ها و آيينشان بر پاى دار و [چنان كن‌] كه بى‌گناهان، از تو احساس امنيت كنند و بدكاران، از تو بترسند؛ و به مرز [نشين‌] ها و حاشيه [نشين‌] هاى شهرها رسيدگى كن.