دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٩ - ٢/ ٦ مروان بن حكم

مروان پس از شهادت امام على ٧ در سال ٤٢ هجرى از سوى معاويه حاكم مدينه شد. او مانع به خاك‌سپارىِ امام حسن ٧ در كنار جدّش پيامبر خدا گرديد.

او بعد از يزيد بن معاويه به خلافت رسيد؛ ليكن نُه يا دَه ماه بيشتر حكومت نكرد و اين سخن امام على ٧ كه مدّت زمان حكومت او را به «لعقةُ الكلبِ أنفَه (به اندازه‌اى كه سگ، دماغش را مى‌ليسد)» تشبيه كرده بود، تحقّق يافت. پس از او فرزندانش خلافت را در دست گرفتند و بدين سان، سلسله مروانيانْ بنياد نهاده شد كه در ناهنجار جلوه‌دادن معارف اسلام و سقوط جامعه اسلامى، نقش بسيار بد و خبيثانه‌اى داشتند.

مروان در سال ٦٥ هجرى كشته شد.

٢٠٩٣. المعجم الكبير به نقل از ثوبان: پيامبر خدا فرمود: «به من نشان داده شد كه فرزندان مروان، منبر مرا دست به دست مى‌چرخانند و اين، مرا ناراحت كرد».

٢٠٩٤. المستدرك على الصحيحين به نقل از ابو هريره: پيامبر خدا فرمود: «در خواب به من نشان داده شد كه گويا فرزندان حَكَم بن ابى العاص بر منبرِ من مى‌جَستند، آن گونه‌