دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٧ - ٧/ ١٠ به پا داشتن حدود، بر نزديك و دور

ارجاع مى‌شود و بر امام است كه از خدا يارى جويد و در برپادارى حدود و وا داشتن شهروندان به فرمان خدا بكوشد، و نيرويى جز به خداوند نباشد.

١٦٦٧. امام على ٧ در نكوهش اختلاف عالمان در فتوا: بر يكى از آنان، واقعه‌اى در حوزه يكى از احكام، عرضه مى‌گردد و او بر پايه رأى خود، در آن حكم مى‌كند. آن‌گاه، همان واقعه بر ديگرى عرضه مى‌گردد و او برخلاف اوّلى حكم مى‌كند. آن‌گاه، قُضاتْ نزد پيشوايى كه آنان را به قضاوت گمارده، جمع مى‌شوند و او رأى همه را درست مى‌داند، با آن‌كه خدايشان يكى است، پيامبرشان يكى است، و كتابشان يكى است.

آيا خداوند سبحان به آنان دستور داد كه اختلاف كنند و آنان، پيروى كردند؟! يا آن‌كه خداوند، از اختلافْ بازشان داشت و آنان نافرمانى كردند؟ آيا خداوند سبحان، دينى ناتمام فرو فرستاد و از آنان براى تكميلش كمك جُست؟! يا آنان با خداوند، شريك‌اند و رواست كه نظر دهند و بر خداوند است كه بپذيرد؟! يا آن‌كه خداوند سبحان، دينِ‌كاملى فرو فرستاد وپيامبر ٦ در رساندنش كوتاهى كرد؟! چرا كه خداوند سبحان مى‌گويد: «ما در آن كتاب، چيزى را فروگذار نكرديم»، و در آن كتاب، تبيين هر چيزى است و [خداوند] ياد كرد كه پاره‌اى از قرآن، پاره ديگرش را تصديق مى‌كند و در آن، اختلافى نيست و فرمود: «اگر از نزد غير خدا بود، در آن اختلاف فراوان مى‌يافتند»، و قرآن، ظاهرى زيبا و باطنى ژرف دارد، شگفتى‌هايش سپرى نگردد، غرايب آن به پايان نرسد، و تاريكى‌ها جز بدان زدوده نشوند.

٧/ ١٠

به پا داشتن حدود، بر نزديك و دور

١٦٦٨. امام على ٧ در سخنرانى‌اش: شايسته‌ترين چيزى كه زمامدار از شهروند بايد مراقبت كند، مواظبت بر انجام دادن امورى است كه خداوند بر آنان، در حوزه وظايف دينى حق دارد، و همانا بر ماست كه به شما فرمان دهيم بدانچه خداوند،