دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٦٩ - ٧/ ٤ عبد الله بن عمر

فرمود: «به فرماندهى على بن ابى طالب، كه عمّار بن ياسر، همراه او كشته خواهد شد».

٧/ ٣

حُذَيفه‌

٢٠٥٢. فتح البارى به نقل از زيد بن وَهْب: زمانى كه اطراف حُذَيفه گرد آمده بوديم، گفت: هرگاه خاندان پيامبر شما دو گروه شوند و گروهى با شمشير، گروه ديگر را بزنند، شما چه خواهيد كرد؟

گفتيم: اى ابو عبد اللّه! چنين حادثه‌اى رُخ خواهد داد؟ و برخى از ياران حذيفه گفتند: اگر در آن زمان بوديم، چه كنيم؟

[حذيفه‌] گفت: بنگريد به گروهى كه به سوى على ٧ فرا مى‌خوانَد. همراه آنان باشيد كه آن گروه، هدايت يافته‌اند.

٧/ ٤

عبد اللّه بن عمر

٢٠٥٣. الاستيعاب به نقل از عبد اللّه بن عمر: بر چيزى تأسّف نمى‌خورم، جز آن كه به همراه على ٧ با گروه سركش (باغى)، پيكار نكردم.

٢٠٥٤. المستدرك على الصحيحين به نقل از زُهْرى: حمزة بن عبد اللّه بن عمر به من خبر داد كه با عبد اللّه بن عمر نشسته بودم كه مردى عراقى نزد عبد اللّه بن عمر آمد و گفت: اى ابو عبد الرحمن! به خدا سوگند كه من، حقيقتا خيلى مشتاق بودم كه به تو اقتدا كنم و به هنگام اختلاف مردم، پيرو تو باشم و تا آن جا كه بتوانم، از آشوب‌ها كناره‌گيرم. من آيه‌اى از آيات محكم‌[١] قرآن را تلاوت مى‌كنم كه قلبم را مى‌فشُرَد.

[١]. آيات محكم، آن دسته از آيات قرآن است كه در تطبيق آنها بر مصاديقشان جاى ترديدى نيست.( م)