دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٥ - ١٠/ ٣ ٨ گوناگون

١٩٦٥. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: با آزاد مردان، تنها با بزرگوارى رفتار كنيد، با مردمان متوسط، با ميل و هراس، و با مردمان پست، با تحقير و سبُكى.

١٩٦٦. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: هر گاه دوستى دارى كه برادرى و دوستى‌اش را نمى‌پسندى، آن را براى مردمْ آشكار مساز؛ چرا كه چنين دوستى، مانند شمشير كُند در خانه آدمى است؛ دشمن را مى‌ترساند و دشمن نمى‌داند كه بُرنده است يا كُند.

١٩٦٧. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: هر گاه يكى از يارانت به تو نيكى روا داشت، نهايتِ خوبى را در حقّ او روا مدار و قدرى از آن را وا گذار كه به هنگام آشكار شدن خيرخواهى فراوان او، بر آن بيفزايى.

١٩٦٨. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: برخى از مردمان‌اند كه اگر بر نيكى‌شان بيفزايى، كم كنند، و اگر آنان را دوست ويژه قلمداد كنى، تو را سبُك سازند. خشنودى‌شان را جايگاهى نيست كه آن را بشناسى و خشمشان مكانى ندارد كه از آن بپرهيزى. اگر با اينان برخورد داشتى، دوستى‌هاى عمومى را با آنان به كار بند و آنان را از دوستى خصوصى محروم ساز، تا آنچه به آنان روا داشتى، مانعى باشد در برابر آسيب‌هاى آنان، و آنچه را از آنان دريغ داشتى، بردارنده احترام آنان شود.

١٩٦٩. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: آن‌كه جمعيتى را مديريت مى‌كند، از نگاه خِرَد، مستى بر او حرام است؛ چرا كه زشت است نگهبان، نيازمند كسى شود كه از او پاسدارى كند.

١٩٧٠. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: مديريت بر مردمان شهر خودت را