دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٧ - ٣/ ٢ آغاز اختلاف

كنيد و مردم را بدان فرا خوانيد و مى‌بايد شما دو نفر، جدّيت و آمادگى داشته باشيد. خداوند، شما را پيروز گردانَد و بدخواه شما را درمانده سازد!

وقتى اين نامه به زبير رسيد، خشنود شد و طلحه را از آن آگاه كرد و برايش نامه را خواند. آن دو در خيرخواهى معاويه ترديد نكردند و از اين رو، در مخالفت با على ٧ هم‌رأى شدند.

٢١٠٠. امام على ٧ از سخنرانى‌اش درباره طلحه و زبير، پيش از جنگ جمل: شگفتا از همراهى آن دو با ابو بكر و عمر و ستم آنان بر من، با آن كه مى‌دانند كه من كم تر از آن دو نيستم. و اگر بخواهم بگويم، مى‌گويم. معاويه براى آنان از شام، نامه‌اى نوشت و آن دو را فريفت و آن دو نفر از من كتمان كردند و بيرون رفتند و براى بى‌خِرَدان چنين وا نمود كردند كه خونخواهى عثمان مى‌كنند.

٣/ ٢

آغاز اختلاف‌

٢١٠١. الإمامة والسياسة: گفته‌اند زبير و طلحه، پس از انجام دادن بيعت، نزد على ٧ آمدند و گفتند: اى اميرمؤمنان! آيا مى‌دانى بر چه چيزى با تو بيعت كرديم؟

على ٧ فرمود: «آرى، بر پيروى و اطاعت و بر همان‌چه كه با ابو بكر، عمر و عثمان، بيعت كرديد».

گفتند: خير. ما با تو بيعت كرديم كه شريك تو در حكومت باشيم.

على ٧ فرمود: «خير؛ ولى شما شريكيد در سخن، پايدارى و كمك در ناتوانى‌ها و كجى‌ها».