دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢١ - ٢/ ٣ طلحة بن عبيد الله

چهارصد هزار تا پانصد هزار [دينار] درآمد داشت و از منطقه سَرات، نزديك به ده هزار دينار سود مى‌كرد.

٢٠٨٤. الطبقات الكبرى به نقل از اسحاق بن يحيى، از موسى بن طلحه: معاويه از موسى بن طلحه پرسيد: ابو محمّد (طلحه)، چه‌قدر نقدينه از خود به جاى گذاشت؟

گفت: دوميليون و دويست هزار درهم و دويست هزار دينار، و البته ثروتش در آن جا به غارت رفت. هر سال از سرزمين عراق، يكصد هزار درآمد داشت، بجز درآمدش از منطقه سَرات و مناطق ديگر [بيرون از عراق‌]. خرجىِ سالانه خانواده‌اش را از مزرعه‌اى كه با قناتْ آبيارى مى‌شد، به دست مى‌آورد كه با بيست شتر آبكش، زراعت مى‌كرد و اوّلين كسى بود كه گندم را از طريق آبيارى با قنات، كِشت كرد.

معاويه گفت: ستوده، سخاوتمند و شريفْ زندگى كرد؛ ولى فقيرانه از پاى درآمد. خداىْ او را رحمت كند!

٢٠٨٥. الطبقات الكبرى به نقل از ابراهيم بن محمّد بن طلحه: ارزش آنچه طلحة بن عبيد اللّه از باغ و زمين و ثروت‌هاى مختلف و پول نقد بر جاى گذاشت، سى ميليون درهم بود. دو ميليون و دويست هزار درهم و دويست هزار دينار نقدينه بر جاى گذاشت و باقى ثروتش كالاهايى بود كه به پيمانه و وزن در نمى‌آمد و حيوان و زمين هم نبود.

٢٠٨٦. مروج الذهب در گزارش وضعيت طلحة بن عبيد اللّه در خلافت عثمان: او خانه‌اش را در كوفه ساخت (كه در اين روزگار، همچنان به «خانه طلحه» مشهور است و در [محلّه‌] «كُناسه» كوفه به «دارالطلحيين» شناخته مى‌شود). درآمد او از عراق، هر روز، هزار دينار بود و برخى بيشتر گفته‌اند. درآمدش از منطقه شَرات،[١] بيشتر از آن بود. خانه‌اش را در مدينه با آجر و گچ و از چوب درخت ساج بنا كرد.

[١]. منطقه‌اى ميان دمشق و مدينه( مجمع البلدان: ج ٣ ص ٣٣٢).