دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٧ - ٢/ ٣ طلحة بن عبيد الله

هنگام جنگ بدر، براى تجارت به شام رفته بود.

رجاليان اهل سنّت، او را ستوده‌اند و از عشره مبشّره (ده نفر مژده داده شده به بهشت) دانسته‌اند.

بعد از رحلت پيامبر خدا، خلفاى سه‌گانه، احترام او را نگاه مى‌داشتند. عمر، او را به عضويت شوراى شش نفره خود درآورد؛ ولى او به نفع عثمان، از خلافت كناره گرفت.[١] طلحه بسيار باهوش و سياستمدار بود[٢] و در زمان عثمان، به سبب اموال بى‌حسابى كه عثمان به او داده بود،[٣] ثروت بى‌شمارى به دست آورد. يك‌بار عثمان، پنجاه هزار درهم بدهىِ او را [به بيت المال‌] بخشيد و گفت: تا كمكى باشد به جوان‌مردىِ تو!

او از زمينداران بزرگ بود، به گونه‌اى كه درآمد غلّه او از عراق، چهارصد تا پانصد هزار دينار و از [ناحيه‌] سَرات،[٤] ده هزار دينار بود.

ثروت باقى مانده او پس از مرگ، سى ميليون درهمْ تخمين زده مى‌شود.

عثمان با اين كه او را بزرگ مى‌داشت، به او مَسند و رياستى نبخشيد؛ زيرا در

[١]. ر. ك: ج ٣ ص ٤٩( آنچه در شورا گذشت).

[٢]. ر. ك: ص ٥٠٩( ويژگى‌هاى ناكثين).

[٣]. ر. ك: ج ٣ ص ١١٩( آنچه به طلحة بن عبيد اللّه داد).

[٤]. سر زمينى ميان تهامه و يمن( معجم البلدان: ج ٣ ص ٢٠٤).