ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤٨ - باب آنچه در زنا موجب تعزير و حدود و رجم و قتل و نفى بلد است

مى‌رسانند از امام صادق ٧ بروايت نقل كردند كه فرمود: هر گاه زانى محصن اقرار كند اوّل كسى كه برجم آغاز كند امام است سپس مردم، و اگر به بيّنه ثابت شد اوّل آن چهار شاهد شروع مى‌كنند و بعد از آنها امام و سپس مردم.

شرح: «اين خبر مرسل است و راوى كه از امام نقل مى‌كند معلوم نيست ولى وجود صفوان و عبد اللَّه بن مغيره در سند جبران نقص را مينمايد. لكن متن آن با روايت امير المؤمنين ٧ كه فرموده: لا يرجم إلّا بشهادة أربعة شهود معارض است و بعلاوه بر شهود واجب نيست هنگام اجراى حدّ حضور داشته باشند تا شروع بحدّ نمايند».

٥٠١٠- و عبيد اللَّه حلبى گويد: امام صادق ٧ فرمود: امير مؤمنان ٧ مردى را كه در حال نفاس عدّه تزويج كرده، و صبر نكرده بود تا از آن حال پاك شود، يك صد تازيانه زد.

مؤلّف گويد: اگر در نفاس تزويج كرده و صيغه عقد را خوانده باشند ولى دخول بعد واقع شود حدّ واجب نيست، و جز اين نبود كه حدّ را براى دخول در حال نفاس جارى فرموده است.

٥٠١١- زراره از امام باقر ٧ روايت كرد كه فرمود: مرد را در حال ايستادن تازيانه ميزنند، و زن را در حال نشستن، و همه جاى بدن را ميتوان زد جز سر و