ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٥٧ - باب ضمان پرستارى كه بر روى طفل بغلطد و او را بكشد يا بديگريش سپارد و او طفل را ببرد

باب ضمان پرستارى كه بر روى طفل بغلطد و او را بكشد يا بديگريش سپارد و او طفل را ببرد

٥٣٦٣- عبد الرّحمن بن سالم از پدرش از امام باقر ٧ نقل كرده كه فرمود: هر دايه و شيرده طفلى كه كودكى را از مردمى براى نگهدارى و دادن شير بپذيرد، و در هنگامى كه در خواب است بر روى طفل بغلطد و او را بكشد، البتّه ديه‌اش بعهده او باشد از مال شخصى خودش، در صورتى كه براى مقام و كسب افتخار باشد نه اجرت، و چنانچه از نادارى و فقر و براى اجرت بوده ديه آن كودك بر عاقله (خويشان نزديك) او ميباشد.

٥٣٦٤- سليمان بن خالد گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: از مرديكه دايه‌اى براى فرزند خويش اجير كرد، و او را بوى سپرد، و كودك نزد او بود، و دايه رفت و دايه ديگرى اجير كرد و كودك را بدو سپرد، و دايه دوّم با طفل رفت و معلوم نشد با او چه كرد و بكجا رفت، و دايه اوّل را كه نميتوان قصاص كرد زيرا عمدا كه او را نابود نكرده است، پس حكم چيست؟ امام فرمود: ديه تمام است.

شرح: «خبر در باب قصاص و مقدار ديه تحت رقم ٥١٩٩ گذشت».