ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠٢ - باب مسلمانى كه ذمى يا بنده يا مدبر يا مكاتبى را بكشد و بالعكس

نداشتن بر مساجد مسلمين، و شبها از ميان مسلمانان خارج شدن، و روزها براى كسب و رفع حوائج بميان مسلمين آمدن، در چنين موقعيّتى اگر يكى از آنان را كسى به خطا كشت ديه‌اش چهار هزار درهم است، و مخالفان بظاهر همين حكم عمل مى‌كنند و شرائط را در نظر نمى‌گيرند، و هر گاه امام به آنان پناه داد و آنها را در عهد و قرارداد خود درآورد و در امان خود خواند، و آنان نقض عهد نكردند و پيمان را نشكستند و شرائط آن را كه ذكر كرديم ملتزم بودند و تخلّف ننمودند و دادن جزيه را پذيرفتند، پس بر كسى كه يكى از ايشان را بخطا بكشد ديه مسلمان واجب مى‌شود و دليل اين گفتار خبر بعد است:

٥٢٥٥- كه زراره گويد: امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هر كس را كه امان داد ديه‌اش (همانند ديه مسلمان) ديه كامل است. زراره گويد: اينان هستند آنچه امام صادق ٧ فرمود، و ايشان كسانى باشند كه آنها را امان داد و بر كسى كه در كشتن يكى از ايشان از روى عمد با امام مخالفت كند عقوبتش اعدام است، براى مخالفتى كه با امام مسلمانان كرده است، نه براى احترام آن‌