ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٨ - باب آن كس كه عمدش خطا شمرده مىشود

كه در كشتن يك مرد شركت كرده بودند، فرمود: امير المؤمنين ٧ چنين فرمود كه هر گاه پسر قامتش به پنج وجب رسيده باشد از او قصاص گيرند و براى او نيز قصاص كنند، و چنانچه به پنج وجب نرسيده باشد حكم بديه مى‌شود.

شرح: «مرحوم شهيد در كتاب مسالك الافهام خود گويد: صدوق و شيخ مفيد عليهما الرّحمة بمضمون اين خبر فتوا داده‌اند لكن اين گونه اخبار با سند ضعيف از اخبار شاذّ است و با اصول سازگار نيست و اجماع فقها بر خلاف آن فتوا داده‌اند- انتهى. و پر واضح است كه نه امام صادق و نه امير المؤمنين عليهما السّلام بلندى و كوتاهى را ملاك بلوغ نمى‌دانند اگر خبر مجعول نباشد حتما در موردى خاصّ بوده و بقول مشهور «قضيّة في واقعة» بوده نه حكم عمومى».

باب آن كس كه عمدش خطا شمرده مى‌شود

٥٢٢٧- ابو عبيده گويد: از امام باقر ٧ پرسيدم اگر شخص نابينا از روى عمد چشم بينائى را دريد و كور كرد حكمش چيست؟ فرمود: اى ابا عبيد در اينجا عمد كور مانند خطاى بيناست بايد ديه دهد (چون چشم ندارد تا قصاص شود) و چنانچه مالى ندارد تا ديه را بپردازد، امام مسلمين بايد آن را بپردازد تا حقّ مسلمانى پايمال نشود.

شرح: «اين حكم در صورتى است كه نابينا چشم كسى را كور كند، و أمّا اگر گوش او را ببرد يا به عضو ديگر او صدمه‌اى زند قاعده همين باشد يا نه محلّ كلامست»