ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٠ - باب حرمت ريختن خون و بردن مال مردم بناحق و نهى از پرداختن بكارى كه حلال نيست، و وجوب توبه از قتل، چه عمد و چه خطا

٧ در معنى گفتار خداوند كه فرموده‌ وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ‌ فرمود: اگر بخواهد او را مجازات كند (جزايش خلود است).

شرح: «ظاهرا سؤال از خلود است كه در ذيل آيه است كه آن جمله «خالدا فيها» است، يعنى اگر بخواهد او را جزاى تمام بدهد جاودان در آتش دوزخ بماند، و اين يكى از تأويلاتى است كه براى آيه شريفه كرده‌اند، و يك تأويل ديگر آن اينست كه خلود بمعنى جاويدان نيست بلكه مراد دوام عذاب است».

٥١٧٣- و در روايت ابراهيم بن ابى البلاد از كسى كه نامش را برده آمده است كه امام صادق ٧ فرمود: در زمان امير مؤمنان ٧ بانوئى بود كه او را امّ فتّان مى‌گفتند، مردى از اصحاب امير ٧ نزد او آمد و سلام كرد و او را سخت پريشان يافت، باو گفت: چرا تو را پريشان و غمگين مى‌بينم؟ زن گفت:

كنيزى يا دوستى داشتم از دنيا رفت او را دو بار دفن كردم زمين جنازه‌اش را بيرون انداخت، گويد: پس بر امير المؤمنين ٧ وارد شدم و باو گزارش دادم، امام فرمود: زمين جنازه يهودى و نصرانى را مى‌پذيرد، او را چه شده كه به عذابى اين چنين گرفتار شده است از جانب خداوند بزرگ، سپس فرمود: اگر از خاك قبر مرد مسلمانى بردارند و بر گور او ريزند زمين قرار گيرد و او را از خود دور نكند، گويد: نزد امّ فتان‌