ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٣ - ديه جوارح و مفاصل و نطفه و علقه و مضغه و استخوانها و پيكر

آن) يك صد و پنجاه دينار، و هر گاه زخم به امّ الدّماغ كه پرده نخاع است رسيد كه آن را «مأمومه» گويند سيصد و سى و سه دينار و يك سوّم دينار است.

و براى دندانها هر دندانى پنجاه دينار ديه قرار داد، و همه را در ديه مساوى شمرد، و پيش از اين دندانهاى پيشين را كه ثنايا گويند، پنجاه دينار مقرّر داشته بود، و در غير از آن چهار دندان پيشين رباعيات را كه چهار دندان پس از ثنايا است هر يك را چهل دينار ديه، و چهار بعد از آن را كه نيش گويند هر يك را سى دينار.

و در دندانهاى كرسى (كه چهارتاى اوّل آن ضواحك و بقيه را طواحن گويند) هر يك بيست و پنج دينار، و اگر ضربه‌اى زند كه دندان در مدّت يك سال سياه شود ولى نيفتد ديه آن پنجاه دينار، ديه افتاده است و اگر بماند و بهبود يابد ديه‌اش بيست و پنج دينار، و هر چه بشكند از آن بهمين حساب از پنجاه دينار محسوب مى‌شود، و اگر دندان كه قبلا سياه شده بوده بسبب ضرب بيفتد ديه‌اش بيست و پنج دينار است، و اگر دندان سياه شده را از جا درآورند ديه‌اش دوازده و نيم دينار است، و هر چه بشكند از آن و بريزد بحساب بيست و پنج دينار مى‌سنجند و ديه را معلوم مى‌كنند.

و در مورد استخوان بالاى سينه اگر بشكند و اصلاح شود بى‌عيب و علّت،