ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣١ - ديه جوارح و مفاصل و نطفه و علقه و مضغه و استخوانها و پيكر

كه لب از قسمت زير برداشته است يا مادرزاد، يا بسبب ضرب و آسيبى كه بعدا ديده است.

و ديه لب زيرين هر گاه پاره و جدا گردد، دو سوّم ديه تمام است، ششصد و شصت و شش دينار و دو ثلث دينار، و هر مقدار از لب كه جدا شود، ديه‌اش بهمين مقياس محسوب ميگردد، و اگر بشكافد بقسمى كه دندانها آشكار شود بعد اصلاح گردد، ديه آن يك صد و سى و سه و يك سوّم دينار است، و اگر آسيبى ديد كه سخت مجروح شد و زشت گرديد، ديه‌اش سيصد و سى و سه دينار و يك سوّم دينار است.

راوى گويد: از أبى جعفر ٧ پرسيدم سبب اختلاف و بيشتر بودن ديه زخم لب زيرين بر لب زيرين چيست؟ فرمود: به ما چنين رسيده است كه امير المؤمنين ٧ لب زيرين را در ديه بر لب زيرين تفضيل و برترى داد زيرا آب و طعام را لب زيرين به كمك دندانها نگه ميدارد، و انسان بكمك آن ميخورد و مى‌آشامد.

و اگر گونه انسان زخمى خورد كه دندانها و داخل دهان ديده شود، ديه آن يك صد دينار است و اگر معالجه شود و بهبود يابد ولى اثرش در صورت بماند و شخص را زشت نمايد، پس ديه‌اش پنجاه دينار است، و اگر اين زخم بر هر دو گونه وارد شود،