ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٣ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

٤٩٦٣- و رسول خدا ٦ فرمود: شفاعت من تنها براى كسانيست كه مرتكب معاصى كبيره شده‌اند از امّتم.

شرح: «ظاهرا اين حديث ردّ آنها است كه معتقدند شفاعت پيغمبر ٦ براى كسانيست كه به بهشت ميروند براى ترفيع درجات آنها است نه معصيت‌كاران امّت».

٤٩٦٤- و امام صادق ٧ فرمود: شفاعت ما براى شيعيانى است كه مرتكب كبائر شده‌اند، و امّا توبه‌كاران را خداوند در باره‌شان فرموده: «ما على المحسنين من سبيل» يعنى بر نيكوكاران مؤاخذه‌اى نيست (و توبه كار نيكوكار خواهد بود).

٤٩٦٥- امير مؤمنان ٧ فرمودند: هيچ شفيعى بهتر و حاجت دهنده‌تر از توبه نخواهد بود.

٤٩٦٦- و از حضرت صادق ٧ پرسيدند از معنى گفتار خداوند عزّ و جلّ‌ إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ* (همانا خداوند نخواهد آمرزيد اينكه براى او انباز گيرند و غير آن هر چه باشد مى‌آمرزد براى هر كه را كه بخواهد) (نساء: ١١٦) آيا اهل كبائر درخواست خداوند داخلند (يعنى چون فرمود «لمن يشاء» هر كه را كه بخواهد آيا اينان را ميخواهد يا نه) حضرت فرمود: