ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٠ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

دانسته است).

٤٩٥٨- هشام بن حكم و ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده‌اند كه فرمود: مردى در قديم الأيّام دنيا را از راه حلال طلب كرد بدست نياورد و نتوانست بدان برسد، و از راه حرام طلب كرد باز نتوانست بدست آورد، پس شيطان نزد او آمده گفت: اى مرد تو دنيا را از راه حلال خواستى بدست نياوردى، از راه حرام كوشش نمودى بدست آرى موفّق نگشتى، اكنون تو را بكارى دلالت كنم كه دنيا بتو رو آورد و ثروتى بدست آرى و مريدانت فراوان شوند؟ مرد گفت: آرى، شيطان گفت دينى مى‌آورى و مردم را بدان دعوت ميكنى مرد سخن شيطان را بكار بست و مردم از وى پذيرفتند و گرد او جمع شدند و اطاعتش نمودند، و از اين راه ثروتى بدست آورد و دنيايش آباد شد، سپس با خود انديشيد، و گفت: اين چه عمل زشتى بود كه انجام دادم، دين اختراع كردم و مردم را بدين دروغين خواندم و گمان نمى‌كنم توبه‌ام پذيرفته شود مگر آنكه بروم و هر كس را كه دعوت كردم و او پذيرفته از آن دين افترائى بازگردانم، پس شروع كرد و نزد اتباع خود آمد. و مى‌گفت: آنچه من شما را بدان خواندم باطل و نادرست بود و من از پيش خود ساخته بودم، آنان در پاسخ وى مى‌گفتند: دروغ مى‌گوئى آن حقّ است، و ليكن تو خود در دينت بشك افتاده‌اى و از آن رجوع كرده‌اى،