ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٩ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

اينكه اينها بدعت است ندارند، چون مردم عامى بعنوان دين و سنّت با آن خو گرفته‌اند و مخالف را كافر مى‌دانند، همان طور كه قريب يك قرن بلكه بيش از يك قرن دشنام بأمير المؤمنين ٧ را- العياذ باللَّه- جماعتى بسيار از مردم عامى و مقدّس مآب از مستحبّات و امور مقرّبه بپروردگار مى‌دانستند و عمل مى‌كردند، و كسى را قدرت جلوگيرى از آن نبود، و اساسا بدعت يعنى دين سازى، و بسيار ديده شده است كه هر بدعتى سنّت مسلّمى را از ميان برده و خود جانشين آن گشته است، و نتيجتا مردم را بسوى نفاق و شقاق و بدبختى و بى‌حرمتى كشانيده و در عالم آخرت بجهنّم موعود و آتش دوزخ تحويل داده است، و هميشه كار شيطان لعين همين بوده كه از راه دين نادرست و بدعت مردم را از راه حقّ منحرف ساخته و بدرك واصل گرداند».

٤٩٥٥- محمّد بن مسلم گويد امام باقر ٧ فرمود: كمترين شرك آنست كه مردى در دين داراى رأيى باشد نوظهور كه مستند بكتاب و سنّت نباشد و روى آن با مردم دوستى و دشمنى بورزد.

٤٩٥٦- ابو حمزه گويد: بامام باقر ٧ عرض كردم: «كمترين دشمنى با اولياء خدا چيست؟ فرمود: آنكه شخص مطلبى را بر آنان (اولياء حقّ) ببندد و روى آن ايستادگى كرده دوستى و دشمنى كند.

٤٩٥٧- و امير مؤمنان ٧ فرمود: هر كس نزد صاحب بدعتى يعنى بدعتگزارى برود و او را احترام كند، خود براى از ميان بردن اسلام كوشش نموده است (يعنى با بدعتگزار كه تباه‌كننده آئين حقّ است همكارى نشان داده و او را بزرگ‌