ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٧ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

مسكرات خود را سيراب مى‌كنند در هنگام مرگ تشنه از دنيا ميروند، و روز رستاخيز تشنه از گور بر مى‌خيزند و بمحشر مى‌آيند و با لب تشنه بدوزخ وارد مى‌شوند.

٤٩٥٠- فضيل بن يسار گويد: شنيدم امام باقر ٧ مى‌فرمود: هر كس يك بار «مى» خورد و مست شود از آن، نمازش تا چهل روز مقبول درگاه خداوند واقع نگردد، و چنانچه نماز را ترك كند در آن أيّام عذابش دو چندان شود براى ترك نماز.

٤٩٥١- و در خبر ديگرى است كه: نمازش ميان آسمان و زمين معلّق ماند، چنانچه توبه كند از وى قبول گردد و رحمت خداوند باو باز گردد.

٤٩٥٢- اسماعيل كاتب گويد: امام محمّد بن علىّ عليهما السّلام بمسجد الحرام وارد شد، پاره‌اى از سادات گفتند: اى كاش كسى را نزد او فرستيم و از وى سؤال كند، جوانى را فرستادند و نزد حضرت آمد، و عرض كرد يا عمّ بزرگترين معاصى كدامست؟ فرمود: شرب خمر، جوان بازگشت و آنان را خبر داد، گفتند: باز گرد و بپرس و اصرار كردند تا بازگشت و همان سؤال را تكرار كرد، حضرت فرمود: اى برادرزاده مگر براى تو نگفتم شرب خمر است، همانا ميگسارى مرد را بزنا و دزدى و قتل نفس‌