ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨٩ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

حرام فرموده:

براى آن سستى كه در ديانت پديد مى‌آيد و استخفافى كه به پيمبران الهى و سروران و امامان عادل عليهم السّلام مى‌شود و يارى نكردن آنها در مقابل دشمنان، و كيفرى كه براى آنها است در انكار دعوت بإقرار بخداپرستى و آشكار نمودن عدالت اجتماعى و بركنار كردن جور و ظلم، و از ميان بردن فساد و تباهى، و آنچه در آن از تجرّي دشمن و جسارتش بر مسلمانان است و آنچه در پى دارد از اسارت و كشتار مردم و از ميان بردن دين خداوند عزّ و جل و غير اينها از فساد و تباهى، و خداوند تعرّب بعد از هجرت را حرام فرموده براى اينكه آن بازگشت است از دين به بى‌دينى و يارى نكردن پيمبران و حجّتهاى خدا عليهم السّلام، و آنچه در آن از فساد بوقوع مى‌پيوندد، و نابود كردن حقّ هر صاحب حقّى (چون قانون جنگل) [نه‌] براى بيابان‌نشينى تنها، و لذا اگر شخص با حقّ و حقوق آشنا شد و دين را كاملا دانست و شناخت حقّ ندارد با مردم جاهل و بى‌فرهنگ و عوام آميزش كند، و اين كار براى او بيمناك است، زيرا اطمينان نيست كه كارش بدان جا كشد كه آنچه مى‌داند زير پا نهد و مانند جهّال و مردم دور از فرهنگ عمل نمايد و در آن افراط ورزد، و علّت تحريم ربا نهى خداوند است از آن، براى آن فسادى كه نسبت به اموال در آنست، زيرا انسانى چنانچه يكدرهم را به دو درهم بخرد قيمت يكدرهم يكدرهم است و درهم ديگر تباه شده،