ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨٨ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

بر كشتن او اعانت كرده‌

زيرا يتيم نيازمند است و خود نمى‌تواند كار خويش را انجام دهد و روزى خود را كسب كند و كسى را هم ندارد كه مانند پدر و مادر براى او دلسوزى كنند و نفقه‌اش را كفايت نمايند، پس اگر كسى مال او را بخورد اين همانند آنست كه براستى او را كشته است و او را بسوى فقر و تنگدستى كشانيده، با ارتكاب آنچه را كه خداوند بر او حرام كرده است، و عقوبتى را كه در دنيا براى او مقرّر فرموده در گفتار خود كه ميفرمايد: وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً (و بايد بندگان از مكافات عمل خويش بيم داشته باشند (و با يتيمان نيكو رفتار كنند) مبادا پس از خود فرزندانى صغير و ضعيف و ناتوان باقى گذارند بر حال آنها بترسند و بايد از خداوند پروا كنند و سخن از روى صلاح و درستى گويند (راه عدالت پويند) (نساء: ٩) و سخن امام باقر ٧ كه فرموده است: «خداوند به دو كيفر در خوردن مال يتيم مردمان را تهديد فرموده، يكى در دنيا و ديگرى در عالم آخرت» پس در تحريم مال يتيم نگهدارى ثروت يتيم و مستقل بودن او نسبت بخويش و سلامت بازماندگان قيّم يتيم كه گرفتار شوند بهمان كه يتيم گرفتار شد از جهت همان تهديدى كه خداوند بعقوبت دنيوى كرده، و اضافه بر آن آنكه يتيم بزرگ خواهد شد و كمر انتقام خواهد بست، و كينه‌توزى و دشمنى و خصومتى به ميان آنها ببار خواهد آورد تا همگى نابود گردند، و خداوند فرار از ميدان نبرد با دشمن مهاجم را