«وذلك علي الولاةِ ثَقيلٌ و الحقٌ كُلُّهُ ثَقيلٌ؛ و اين كار (رسيدگى به امور اقشار آسيب‌پذير) مسئوليتى سنگين بر دوش زمامداران است، اگر چه حق، تمامش سنگين است»[١]

٣. ٢. ثروت اندوزى و تكاثر اموال مسئولان‌

از جمله آسيب‌هاى اقتصادى كه حضور مردم را در صحنه‌هاى مختلف سياسى و اجتماعى كم‌رنگ مى‌كند و سبب ايجاد فاصله بين مردم و مسئولان نظام مى‌شود، ثروت‌اندوزى و تكاثر اموال آنان است. حضرت على (عليه‌السلام) به منظور جلوگيرى از پيدايش اين آسيب اقتصادى كه منجر به يك آسيب اجتماعى و سياسى مى‌شود، به مديران و مسئولان دستور مى‌دهد كه مانند عامه مردم زندگى كنند و از ثروت‌اندوزى بپرهيزند:

«علي أَئِمّةِ الْحَقْ أن يَتَأَسُّوا بأَضْعُف رَعِيَّتِهم حالًا في الأكل و الْلُبْس و لايَتَمَيَّزون عليهم بشي‌ء لايقدرون عليه لِيُراهم الفقير فيرضي عن الله تعالي بما هو فيه و يُراهم الغَنيُّ فَيزدادُ شكراً و تواضعاً؛ بر رهبران حق است كه در خوراك و پوشاك همانند ضعيف‌ترين مردم رفتار كنند و هيچ چيز اضافى‌اى كه آنان قادر به تهيه آن نيستند، نداشته باشند، تا فقرا با ديدن رهبران در وضعيتى كه هستند از خدا راضى باشند و ثروتمندان با ديدن آنان شكر و تواضعشان بيشتر شود.»[٢]

دورى از ثروت‌اندوزى رهبران در درجه‌اى از اهميت قرار دارد كه حضرت آن را به عنوان يك واجب الهى براى آنان ذكر مى‌كند:

«إنّ اللهَ فَرَضَ علي أئمة العدل أن يُقدِّرُوا أنفُسَهُم بِضَعَفَةِ الناسِ كَيلا يَتَبَيَّغَ بِالفقيرِ فَقْرُهُ؛ به درستى‌كه خداوند بر پيشوايان حق واجب كرده كه خود را با مردم ناتوان همسو كنند، تا فقر و ندارى تنگدست را به هيجان نياورد و به طغيان نكشاند.»[٣]

[١] - همان.

[٢] - محمودى، محمدباقر، نهج السعاده فى مستدرك نهج البلاغه، ج ٢، بيروت: مؤسسه لاعلمى المطبوعات، ١٣٨٥،. ق، ص ٤٩.

[٣] - نهج البلاغه: خطبه ٢٠٩.