مردمى و خودجوشى گفته مى‌شود كه به عنوان حلقه واسطه و ارتباطى ميان افراد و گروه‌هاى اجتماعى با دولت انجام وظيفه مى‌كنند و در واقع مطالبات مردم را به دولت منتقل مى‌نمايند و از جانب ديگر بر عملكرد اين نهاد نظارت مى‌نمايند. زيرا بر مبناى اين الگوى سياسى، معمولًا ميان خواسته‌هاى افراد و گروه‌هاى سياسى با دولت نوعى ناهمسازى وتعارض فرض مى‌گردد و هر يك از اين دو به دنبال به دست آوردن امكانات و اختيارات بيشتر است.

اما در دين‌سالارى مهدوى به هيچ وجه از اين رابطه تقابلى و نسبتاً خصمانه خبرى نيست و در واقع همگرايى كاملى ميان افراد، گروه‌ها و جوامع مدنى در يك سو و دولت در سوى ديگر وجود دارد و در حقيقت دو دستگى و اختلاف مطالبات و اهداف در ميان آنها وجود ندارد و الگوى فعاليت سياسى هر دو، همكارى و مشاركت سياسى فعال متعهدانه با رهبرى امام معصوم، بر اساس شريعت و هدايت الهى، براى زمينه‌سازى سعادت و فضليت اخلاقى در عرصه جهانى مى‌باشد. ضمن آنكه در دولت جهانى مهدوى، فضاهاى ارتباطى و رسانه‌اى دچار تحولات شگرف و بنيادينى خواهد شد كه بسيار فراتر از دوره ظهور ابَر رسانه‌هاى فعلى است و همين امر امكان ارتباطات بسيار گسترده‌تر، رخ به رخ و حتى به تعبيرى نوعى دين‌سالارى مستقيم را محقق خواهد ساخت. زيرا امكان ملاقات مستقيم و هميشگى همه مردم با يكديگر و با كارگزاران سياسى و حتى امام معصوم (عليه‌السلام) در هر لحظه وجود دارد.

امام صادق (عليه‌السلام) در اين باره مى‌فرمايد: «مؤمن در عصر قائم در حالى كه در مشرق است، برادر خويش را كه در مغرب است مى‌بيند و همان‌گونه كسى كه در مغرب است برادر مؤمن خويش را در مشرق مى‌بيند.»[١] و يا در فرازى قابل تأمل‌تر فرموده‌اند: «هنگامى كه قائم ما قيام كند، خداوند در دستگاه شنوايى و بينايى شيعيان ما، گستردگى و كشش ويژه‌اى مى‌بخشد تا ميان آنان و مهدى ما واسطه و نامه‌رسان يا فاصله‌اى نباشد.»[٢] با توجه به اين روايتها، به نظر مى‌رسد كه پيشرفت‌هاى عصر ظهور در عرصه گسترش فضاهاى ارتباطى تنها

[١] - بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٩١.

[٢] - مجلسى، مهدى موعود، ج ٢، پيشين، ص ٢٢٠.