امنيت اجتماعى، پديده مطلوبى است كه نبود آن بر امنيت دينى و حضور مردم در عرصه‌هاى مختلف سياسى اجتماعى تأثير منفى مى‌گذارد. هدف از وجود دولت نيز تحقق اين مهم است. از اين رو در تعريف آن گفته‌اند: ساحت قدرتى كه در سرزمين معين بر مردمانى معين تسلط پايدار دارد و از نظر داخلى نگهبان نظم به شمار مى‌آيد و از نظر خارجى پاسدار تماميت سرزمين و منافع ملت است.[١] به بيان ديگر دولت تأمين‌كننده امنيت داخلى و خارجى و مانع بروز هرج و مرج در جامعه است. در قرآن نيز ماده امنيت كاربرد نسبتاً فراوانى دارد. از مجموع ٦٢٣٦ آيه قرآن ٨٥١ مورد (٦/ ١٣%) آن به مسأله امنيت اختصاص دارد كه تعداد زيادى از اين آيات در مورد امنيت درونى و روحى و تعدادى نيز متعلق به امنيت سرزمين و اجتماع است.[٢] امنيت عمومى يك سرزمين حالتى مطلوب است و از مهم‌ترين آرزوهاى حضرت ابراهيم در مورد سرزمين مكه پس از بناى خانه كعبه بوده است:

«و اذ قالَ ابراهيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً ءامِناً؛ و آن گاه كه ابراهيم گفت پروردگارا اينجا را سرزمين امن قرارده».[٣]

قرآن كفران نعمت را از اسباب ايجاد ناامنى مى‌داند:

«وَضَربَ الله مَثَلًا قَرْيهً كانَتْ آمِنَهً مطمَئِنَّهً يَأتِيها رزقها رَغَداً من كلّ مكانٍ فَكَفَرَتْ بَأنْعُم الله فَاذاقَها اللهُ لِباسَ الجُوع و الخَوف بما كانوا يَصْنَعُون‌؛ خدا قريه‌اى (سرزمينى) را مثل مى‌زند كه امن و آرام بود و روزى مردمش به فراوانى از هر جا مى‌رسيد. اما ناسپاسى نعمت خدا كردند و خدا به كيفر اعمالشان طعم گرسنگى و وحشت (ناامنى) را به آنها چشانيد».[٤]

در جامعه مردمسالار دينى كه در آن افراد مؤمن زندگى مى‌كنند، علاوه بر ايجاد امنيت از سوى دولت، كيفيت تركيب روحى و شخصيتى افراد جامعه به گونه‌اى است كه به صورت‌

[١] - آشورى، داريوش، دانشنامه سياسى، چ ٨، تهران: مرواريد، ١٣٨١، ص ١٦٢.

[٢] - حديث ولايت،( مجموعه رهنمودهاى مقام معظم رهبرى)، ج ٦، ص ٢٢١.

[٣] - بقره: ١٢٦.

[٤] - نحل: ١١٢.