استعدادها و توانمندى‌ها و استيفاى فراگير كليه حقوق هستيم، مطمئناً اختلاف و درگيرى ميان ملتهاى متنوع وجود نخواهد داشت؛ زيرا اساس بسيارى از اين درگيرى‌ها، عدم اجراى عدالت و وجود شكافها و محروميت‌هاى ناشى از استكبارورزى و زيادخواهى ملتها و دولتهاى زورمند و تاراجگر است. بديهى است با رفع و از بين بردن اين استكبارورزى‌ها و كينه‌ها، عداوت جاى خود را به محبت و سازش و همزيستى مسالمت‌آميز با جهت‌گيرى‌هاى معنوى و كمال‌خواهانه خواهد داد و اين دولت طيبه مورد رضايت همه اهل عالم، ملل و نحل مختلف قرار خواهد گرفت لذا بر خلاف تصور فعلى و آنچه كه در جهان حاكم است، در جهان يكپارچه و امت واحده مهدوى نه تنها شاهد درگيرى و نزاع نخواهيم بود، بلكه ميزبان جهانى سرشار از صلح و همبستگى خواهيم بود كه در عين پاره‌اى كثرتها و تنوعها در واقع واحد و يكپارچه است و در عصر ظهور وحدت را در كثرت مى‌توان ديد.

فرجام سخن‌

در اين مقاله طى گفتارهايى چهارگانه؛ ابتداء مفهوم ليبرال دموكراسى به تفكيك مفاهيم دموكراسى و ليبراليسم- و معايب آن بازكاوى شد، آنگاه با اعتقاد به اينكه انقلاب و نهضت اسلامى ايران زمينه‌ساز حكومت جهانى حضرت مهدى (عج) است نوع نظام مردمسالارى دينى ج. ا. ا. و تمايزات آن با ليبرال دموكراسى بيان گرديد، سپس در گفتار اخير؛ وضعيت دين‌سالارى سپهرى در حكومت جهانى مهدوى به گونه‌اى مقايسه‌اى با آن دو، تشريح گرديد و در واقع؛ نوشتار حاضر با ماهيت‌شناسى الگوى ليبرال دموكراسى، واقعيت سراب‌گونه و معضلات نظرى و عملى آن را مستدل تبيين نمود و بر نهايى بودن مقصد اين مكتب و سامانه اداره اجتماع، براى رفع حرمان‌ها و آلام بشرى خط بطلان كشيد. در حقيقت، مقاله حاضر به روايى‌سنجى دو الگوى مدعى نجات و ترقى‌بخشى بشرى پرداخت و اين ادعا را اثبات كرد كه همچنان الگو و آرمان نهايى جامعه فاضله بشرى در حيات طيبه حكومت حضرت مهدى نهفته است و بشريت با تحقق انتظارى فعال، بايد در زمينه‌سازى و تحقق آن بكوشند.