اكثريت نسبى كه ملاك پيروزى در انتخابات است تنها نشانگر توافق يك گروه اقليت از مردم جامعه در مورد موضوع انتخابات است زيرا اين تعداد رأى دهنده در مقابل اقليتى كه فاصله چندانى با خود آنها ندارد و نيز واجدين شرايطى كه به هر علّت در انتخابات شركت نكرده‌اند و همچنين در برابر آنان كه هنوز به سن قانونى براى شركت در انتخابات نرسيده‌اند واقعاً اكثريّت نيست و نماينده واقعى مردم نمى‌باشد.[٢]

٣- ٥- مظلوميّت دانش و فرهيختگى‌

كم‌توجهى به آموزش و دانش يكى ديگر از نارسايى‌هاى دموكراسى است كه به خاطر مساوى بودن رأى‌ها- چه از آن يك دانشمند باشد و چه متعلق به يك فرد بى‌سواد- صورت مى‌گيرد. دموكراسى نمى‌تواند بين رأى و رأس [كه اولى نشان از فكر و انديشه دارد و دومى فقط واحد شمارش را مى‌رساند] فرق بگذارد و جامعه‌شناسى سياسى جايى را سراغ ندارد كه شماره رأس‌ها و رأى‌ها مساوى باشد، حتى در غرب امروز و پس از دو قرن كه از انقلاب فرانسه مى‌گذرد.[٣]

در نتيجه حاكميت چنين سيستمى، اهانت بزرگى است اگر بگوييم كسانى كه با رأى اكثريت مردم اروپا انتخاب شده‌اند برجسته‌ترين و شايسته‌ترين انسانهاى امروز اين جامعه‌هاى نمونه قرن حاضر در تمدن و فرهنگ بشرى‌اند.[٤]

٣- ٦- رأى سازى‌

در دموكراسى مطلق، رأى‌ها واقعاً رأى صاحبان آرا و رأى‌دهندگان نيستند. زيرا يا مانند

[١] - ر. ك: اميرشاهى، ذ، ١٣٧٧، ص ٦٦، ٦٥، تهران، وزارت امور خارجه.

[٢] - همان.

[٣] - ر. ك: كتاب نقد ٢١ و ٢٠، ص ١٥٥.

[٤] - همان، ص ١٥٠.