در واقع يكى از دلايل حاضر نشدن مردم در صحنه‌هاى مشاركت اجتماعى، سياسى و اقتصادى ترك امر به معروف و نهى از منكر است، زيرا ترك امر به معروف و نهى از منكر سبب تسلط صاحبان قدرت و در نتيجه پيدايش استبداد مى‌شود و اين امر مانع از حضور مردم در صحنه جامعه و مشاركت سياسى و اجتماعى آنان است. همان‌گونه كه ترك امر به معروف و نهى از منكر يك آفت اجتماعى است، عمل به آن نيز از بسيارى مفاسد اجتماعى جلوگيرى مى‌كند و در نشاط اجتماعى جامعه تأثير به سزايى دارد. براى روشن شدن موضوع و بيان اهميت آن در جامعه اسلامى، نمونه‌اى از امر به معروف و نهى از منكر را در تاريخ با هم مى‌خوانيم:

خليفه دوم خطبه نماز جمعه مى‌خواند، در حالى كه لباس او بلند و تا روى پايش آمده بود. يكى از نمازگزاران در حالى كه شمشير او برهنه بود خطاب به خليفه گفت: چرا لباس تو بلندتر از لباس ماست؟ حتماً از بيت‌المال سهم بيشترى براى خود برداشته‌اى او گفت: سهم پسرم را برداشتم و به آن اضافه كردم و الآن او حاضر است و بر آن گواهى مى‌دهد. مرد عرب گفت: خدا را شكر كن كه شاهد دارى والّا با همين شمشير تو را مى‌زدم.

١. ٣. عدم امنيت عمومى‌

واژه امنيت ملى به عنوان يك اصطلاح سياسى پس از جنگ جهانى دوم به سال ١٩٤٥ در آمريكا رايج شد[٢]، اما به عنوان يك نياز بشرى از ويژگى‌هاى زندگى اجتماعى انسان به شمار مى‌رود و از زمان شكل‌گيرى زندگى جمعى و نياز جامعه به نهاد سياسى مطرح بوده است. امنيت در همه حوزه‌هاى سياسى، اجتماعى و اقتصادى از امور اساسى زندگى جمعى يك ملت است و فرايند امنيت ملى را ثبات در ارزش‌هاى پايه مانند: عقيده، فرهنگ، حيثيت و شخصيت مردم و ثبات در ارزش هاى روبنايى مانند: ثروت، جغرافياى سياسى و نظم اجتماعى تعيين مى‌نمايد.

[١] - نهج البلاغه، نامه ٤٧.

[٢] - ادوارد، اى. آزر، چونگ اين مون، امنيت ملى در جهان سوم، پژوهشكده مطالعات راهبردى، ص ٣٣٢.