هر نظام سياسى پس از شكل‌گيرى ممكن است با آسيب‌هاى گوناگونى روبه‌رو شود. اين امر نه فقط از كارايى آن مى‌كاهد، بلكه سبب نوعى آشفتگى اجتماعى نيز مى‌شود كه به مرور زمان اساس آن جامعه را تهديد مى‌كند. پويايى، سلامت و رشد هر جامعه در گرو آسيب‌شناسى روش‌مند، خيرخواهانه، هدفمند و مستمر آن است و حكومت اسلامى نيز از اين قاعده مستثنى نيست، بلكه به دليل آفت‌پذيرى، بيش از ساير امور، نيازمند نگاه آسيب‌شناسانه است. آسيب‌شناسى مردمسالارى دينى، شناسايى آسيب‌ها و آفتهايى است كه نظام مردمسالار دينى «بالقوه و يا بالفعل» به آنها دچار مى‌شود.

بحث آسيب‌شناسى حكومت دينى از مسائلى است كه اخيراً به عنوان يك ضرورت (از دهه سوم انقلاب اسلامى) وارد انديشه سياسى نظام مردمسالار دينى گرديده است. اين پژوهش در صدد مطالعه و شناخت مجموعه آفتها و كجروى‌هايى است كه نظام مردمسالار دينى را در حوزه‌هاى اجتماعى، فرهنگى، اقتصادى و سياسى تهديد مى‌كند و مانع از دستيابى آن به اهدافش و بازگشت مجدد بحران‌ها مى‌شود.

[١] - عضو هيأت علمى دانشگاه علامه طباطبايى( ره).