و فرانسه كه در قوانين اساسى آنها بدان تصريح شده مانع استفاده از چنين نهادى به مثابه يك تجربه يا دستاورد بشرى در يك نظام دينى برخاسته از سنت‌ها و آموزه‌هاى دينى و ايرانى، نگرديده است و حتى مجوز چنين استفاده‌اى بر اساس همين سنت ها و آموزه‌ها در اصل دوم قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران پيش بينى شده است.

همچنين، از مفاد اين مقاله چنين برمى‌آيد كه اگر چه نظام جمهورى اسلامى ايران از لحاظ حقوقى نظامى نيمه رياستى و نيمه پارلمانى و نظام سياسى آمريكا نظامى رياستى و نظام سياسى فرانسه نظامى نيمه رياستى و نيمه پارلمانى است، اما تشابهات ميان نهاد رياست جمهورى در ايران با نهاد همتاى آن در دو نظام سياسى مذكور تقريباً به يك ميزان است و اختلافات ميان اين نهاد با همتاى آن در هر يك از دو نظام فوق نيز هرگز كمتر از اختلافات ميان خود آن دو نظام نيست و اين هم بيشتر به شرايط فرهنگى و سياسى خاص هر كدام از آنها بستگى دارد. براى مثال، طول دوره رياست جمهورى در ايران و آمريكا چهار سال ولى در فرانسه هفت سال است و در هر سه كشور انتخاب مجدد يك فرد تنها براى يك دوره ديگر بلامانع است. و يا اينكه در ايران هيئت وزيران توسط رئيس جمهور و در فرانسه توسط نخست وزير تعيين و براى اخذ رأى اعتماد به پارلمان معرفى مى‌گردند و لذا در برابر پارلمان مسئول و پاسخگو خواهند بود، ولى در آمريكا وزرا به عنوان معاونان و همكاران رئيس جمهور مستقيماً توسط او و بدون نياز به أخذ رأى اعتماد كنگره برگزيده مى‌شوند و مسئوليت و پاسخگويى آنها نه در قبال كنگره، بلكه فقط در برابر شخص رئيس جمهور است. در آمريكا و ايران رئيس جمهور داراى يك معاون اول است كه در آمريكا انتخاب آن توسط مجلس سنا و بر اساس اكثريت آراى حزبى كه بيشترين تعداد كرسى را در اختيار دارد صورت مى‌گيرد ولى در ايران مستقيماً توسط شخص رئيس جمهور تعيين مى‌شود. حال آنكه در فرانسه پست نخست وزيرى وجود دارد و نخست وزير توسط رئيس جمهور انتخاب و به پارلمان معرفى مى‌شود.