تلقى و تعبير كرده‌اند. امام خمينى مى‌فرمايد: «هر كس اظهار كند كه تشكيل حكومت اسلامى ضرورت ندارد، منكر ضرورت اجراى احكام شده است و جامعيت و جاودانگى دين مبين اسلام را انكار كرده است.»[١] ايشان همچنين در پاسخ به شبهه ناتوانى دين در برآورده كردن نيازهاى جديد، كه يكى ديگر از علل گرايش به سكولاريزم مى‌باشد، بر اين باور است كه فقه نظريه واقعى و كامل اداره انسان از گهواره تا گور است‌[٢] و حكومت فلسفه عملى تمام فقه در همه زواياى زندگى مى‌باشد.[٣] يا قوانين اسلام به نيازهاى انسان پاسخ مى‌گويد[٤] و از همين رو افتتاح باب اجتهاد را از ضروريات حكومت براى پاسخگويى به معضلات اجتماعى مى‌داند[٥] و مجتهد واقعى از نظر ايشان كسى است كه داراى شرايط و ويژگى‌هاى زير باشد:

- شناخت زمان و مكان و به عبارت ديگر آشنايى با روابط پيچيده اقتصادى، سياسى، نظامى، اجتماعى و فرهنگى كه الزاماً به موضوعات جديد كمك مى‌كند؛

- آشنايى با الفباى حكومت، زيركى و هوش و فراست و هدايت تدبير يك جامعه بزرگ اسلامى و حتى غير اسلامى؛

- شناخت درست جامعه و افراد آن و آشنايى با مصالح نظام؛

- داشتن بصيرت و ديد اقتصادى؛

- آشنايى با چگونگى برخورد با ترفندها و تزويرهاى حاكم بر جهان؛

- شناخت سياستها و سياسيون و فرمول‌هاى ديكته شده آنها؛

- شناخت موقعيت و قوت‌ها و ضعف‌هاى نظام‌هاى سرمايه‌دارى جهان.[٦]

در اين تلقى دين داراى ماهيت سياسى است و مى‌تواند نيازهاى بشر را در همه زمينه‌ها

[١] - روح الله خمينى، ولايت فقيه يا حكومت اسلامى، قم: آزادى، ص ١٩.

[٢] - صحيفه نور، ج ٢١، ص ٩٨.

[٣] - همان، ص ٥٨.

[٤] - امام خمينى، كلمات قصار، ص ٢٨.

[٥] - همان، صحيفه نور، ص ٤٦.

[٦] - ميراحمدى، منصور، اسلام ودموكراسى مشورتى، نشر نى، ١٣٨٤، ص ١٧٣.