دموكراسى حمايتى: علت نامگذارى اين دموكراسى اين است كه مردم يا شهروندان فعال براى اطمينان حاصل كردن از اينكه حاكمان سياست‌هايى را در جهت منافع آنان پيگيرى مى‌كنند، خواستار به دست آوردن حمايت حاكمان و نيز حمايت از يكديگر مى‌باشند. در اين دموكراسى اگرچه حاكميت در نهايت متعلق به مردم است، اما به نمايندگانى تفويض مى‌شود كه از سوى شهروندان اعمال حاكميت مى‌كنند. در اين دموكراسى حوزه دولت از جامعه مدنى جدا و اختيارات دولت محدود است. وجود كانون‌هاى قدرت و گروه‌هاى رقيب از ديگر شاخصه‌هاى اين مدل است.[٢]

دموكراسى تكاملى راديكال: در اين مدل شهروندان از برابرى سياسى و اقتصادى و نيز آزادى برخوردارند و هيچ يك بر ديگرى رجحان و تفوق ندارند. تقسيم وظايف قوا از ويژگى‌هاى اساسى اين دموكراسى است و شرط عمومى تحقق آن، اجتماع كوچك غيرصنعتى است.[٣]

دموكراسى تكاملى: در اين دموكراسى، مشاركت در حيات سياسى صرفاً براى پاسدارى از منافع شخصى و فردى نيست، بلكه براى ايجاد شهروندانى آگاه، مسئول و رشيد نيز ضرورى است. از ويژگى‌هاى اين دموكراسى اين است كه در آن حق رأى همگانى است و تفكيك قوا به طور كامل در آن وجود دارد به گونه‌اى كه حتى ديوانسالارى دولتى نيز از حاكمان منتخب مردم، كاركردى جداگانه دارند و تفكيك شده‌اند. تحقق اين دموكراسى در جامعه مدنى مستقل همراه با اقتصاد رقابتى و مالكيت خصوصى ميسر است.[٤]

دموكراسى مستقيم ماركسيستى: اين نوع مدل را ديويد هلد به همراه شرح نظريه‌هاى‌

[١]

. David Held, Modeles of Democracy ٢ nd Edition, polity press, great Britain, ٦٩٩١, p. ٣٣.

[٢] -Ibid ,p .٩٩ .

[٣] -Ibid ,p .١٦

[٤] -Ibid ,p .٦١١ .