و حفاظت از افراد در برابر حكومت خودكامه توصيه مى‌شود. همچنين ويژگى‌هايى چون حداقل مداخله دولت در جامعه مدنى و زندگى خصوصى و حداكثر ميدان عمل براى جامعه بازار آزاد و وجود رهبرى سياسى در محدوده اصول ليبرالى را مى‌توان براى آن برشمرد.[١]

دموكراسى مشاركتى: در اين مدل بنا بر اين است كه حق مساوى براى تكامل شهروندان و تأمين منافع آنان صرفاً در يك جامعه مشاركتى تحصيل مى‌شود. مشاركت مستقيم شهروندان در نهادهاى اصلى جامعه چون محل كار و محله و فعاليت احزاب مشاركتى در قالب ساختارهاى پارلمان گونه يا كنگره‌اى از ويژگى‌هاى اين مدل است. براى تحقق دموكراسى مشاركتى به حداقل رساندن قدرت ديوانسالارى غيرمسئول در زندگى عمومى و خصوصى لازم شمرده شده است.[٢]

دموكراسى خودمختار: در مدل مزبور بر شرايط و خصوصيات خودمختارى دموكراتيك تأكيد مى‌شود. شرايطى كه در آن به زندگى دموكراتيك بيش از رأى دادن دوره‌اى شهروندان توجه مى‌شود.

در دموكراسى خودمختار مى‌بايست فرصت‌هايى براى شهروندان ايجاد شود كه بتوانند ظرفيتها و استعدادهاى خود را بروز دهند و در برخوردارى از اين فرصتها و محدوديتها افراد يك جامعه با هم برابر باشند. دسترسى آزاد و همگانى به اطلاعات براى تضمين تصميم‌گيرى‌هاى آگاهانه در همه امور، ايجاد مسئوليت گروهى در زمينه امور اجتماعى و تقليل كار روزمره به حداقل ممكن و همچنين وجود بنگاه‌هاى اقتصادى خودگردان و شركتهاى خصوصى متنوع و نظام حزبى رقابتى از ويژگى‌ها و شرايط ديگر اين مدل است.[٣]

دموكراسى (فراگير) جهانى: در اين مدل، دموكراسى با لحاظ شرايط عصر جهانى شدن مورد بحث قرار گرفته است. در دموكراسى جهانى با توجه به اينكه در شرايط موجود روابط منطقه‌اى و جهانى با يكديگر اصطحكاك بيشترى دارند، اصول خودمختارى سياسى‌

[١] -Ibid ,p .١٦٢ .

[٢] -Ibid ,p .١٧٢ .

[٣] -Ibid ,p .٤٢٣ .