«فَإِنَّ جَماعةَ فيما تَكرَهوُنَ مِنَ الحقِّ خيرٌ مِن فُرقةٍ فيما تُحِبُّونَ مِنَ الباطلِ وَ إِنَّ الله سبحانَه لمَ يُعْطِ أحَداً بِفُرقَةٍ خيراً مِمَّن مضي و لا مِمَّن بَقي؛ حفظ همبستگى و اتحاد در راه حق، هرچند ناخوشايند شما باشد، از اختلاف كلمه و جدايى‌طلبى در مسير باطل كه موردپسند واقع گردد بهتر است و به طور قطع خداوند در گذشته و آينده جهان هيچ ملتى را با تفرقه و گسستگى به سعادت و رفاه نرسانده و نخواهد رساند.»[١]

مولاى متقيان (عليه‌السلام) تصريح مى‌كنند كه قانون مذكور چنان عام و قطعى است كه حق با تفرقه و گسستگى شكست مى‌خورد و باطل با اتحاد و همبستگى به پيروزى مى‌رسد.

«وَ اللهِ لَأظُنُّ انَّ هؤُلاءِ القَومَ سَيُدالوُنَ مِنكِم بِاجتماعِهم عَلي باطِلِهِم وَ تَفَرَّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُم وَ بِمَعْصَيتِكُم إِمامَكُم في الْحَقِّ وَ طاعَتِهِم إِمَامَهُم في الْبَاطِلِ ... به خدا قسم گمان مى‌كنيم كه مردم شام به زودى بر شما چيره شوند، چرا كه در باطل خود اتحاد و همبستگى دارند و شما در دفاع از حق متفرقيد، شما امام خود را در حق نافرمانى مى‌كنيد و آنها امام خود را در باطل فرمانبردارند. آنها نسبت به رهبر خود امانت دارند و شما خيانتكار ...»[٢]

نكته شايان توجه اين است كه امام پيروزى، رفاه و سعادت را در داشتن ارتش نيرومند، اقتصاد غنى و امثال آنها نمى‌داند و همچنين عامل شكست و ناكامى جوامع و حكومتها را ضعف سياسى يا نظامى و اقتصادى معرفى نمى‌كند بلكه علت مهم پيروزى و موفقيت را همبستگى و راز شكست را گسستگى و تفرقه ذكر مى‌كند.[٣] در سايه اتحاد و وحدت همه چيز به دست مى‌آيد و اگر همه چيز باشد اما جو حاكم بر جامعه تفرقه باشد، هيچ‌چيز به دست‌نمى‌آيد، حكومت از بين مى‌رود و حاكميتى باقى نمى‌ماند تا بحث از مردمسالارى مطرح بشود.

يكى از عوامل مهم تفرقه سرپيچى از فرمان حاكم جامع شرايط است. امام على (عليه‌السلام)

[١] - نهج‌البلاغه: خطبه ١٧٦.

[٢] - همان: ٢٥.

[٣] - محمدى رى شهرى، محمد، رمز تداوم انقلاب در نهج‌البلاغه، قم: مهر، بى تا، ص ١٨.