دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١١ - الف تشويق

حريف برادرش نزد او جمع گردند.

به خدا سوگند، اگر از شمشير اين جهان گريختيد، از شمشير آن جهانْ سالم نمانيد. شما دلاوران عرب و از شناخته‌شدگانيد. در گريختن، خشم خداوند و خوارى هميشگى و ننگ جاودان است، و فراركننده، زياد كننده عمر خود نيست و ميان او و روزى [كه براى مرگش مقدّر شده، فرار] مانع نخواهد شد. آن كه به سوى خدا روى آرد، مانند تشنه‌اى است كه بر آبْ وارد شود. بهشت، زير لبه‌هاى نيزه‌هاست؛ امروز، روزى است كه آن خبرها آشكار گردد. به خدا سوگند، من به ديدار آنان (دشمنان) شيفته‌ترم از آنان به بازگشت به خانه‌هايشان!

بار خدايا! اگر از حق سر باز زدند، جمعيتشان را پريشان ساز و ميانشان اختلاف افكن و به خاطر خطاكاريشان، هلاكشان كن. آنان از جايگاهشان بركَنده نشوند، مگر با نيزه سوراخ‌كننده تنِ آنان؛ چنان‌كه نسيم از آن بيرون آيد، و ضربتى كه كاسه سر را بدرانَد، و استخوان‌ها را خُرد كند و بازوها و پاها را از كار اندازد، تا آن كه با حمله پياپى لشكر، تيرباران شوند و با قبيله‌ها و گروه‌ها سنگ‌باران شده باشند و سپاهيان، هزار هزار، به شهرهايشان درآيند، و اسبان سرزمين‌هايشان را كه روى در روى يكديگرند، زير سُم بسايند.

١٧٦٦. الكافى به نقل از مالك بن اعيَن: امير مؤمنان كه درود خدا بر او باد، مردم را در صفّين تشويق كرد و فرمود: «خداوند عز و جل شما را بر داد و ستدى راهنمايى كرد كه از عذاب دردناك، رهايى بخشد و به خير، ايمان به خداوند و پيكار در راه خدا وا دارد و پاداش خود را آمرزش گناه و جايگاه‌هاى پاك در بهشت‌هاى برين قرار داد و خداى عز و جل فرمود: «در حقيقت، خدا كسانى را كه در راه او صف در صف، چنان‌كه گويى بنايى ريخته شده از سُرب‌اند، جهاد مى‌كنند، دوست مى‌دارد».