دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧ - الف تشويق

برقرارى عدالت در شهرها وپديدارشدن دوستى ميان‌شهروندان است، و دوستى آنان آشكار نشود، مگر هنگامى كه دل‌هايشان وارسته [از كينه‌] باشد، و خيرخواهى آنان راست نيايد، مگر اين كه گِرد زمامداران حلقه زنند و از وجود دولتْ‌مردان، احساس سنگينى نكنند و از دراز شدن دولت آنان را به نيكى، به ستوه نيايند.

پس اميدشان را برآر، و ستودن آنان را به نيكى و برشمردن رنج سختى‌كشيدگان آنها را پيوسته دار؛ چرا كه ياد كردن بسيار از كارهاى نيك آنان، شجاع را برانگيزد و بزدل را به كوشش وا دارد. إن شاء اللّه!

آن‌گاه براى هريك از آنان، رنجى را كه كشيده است، در نظر دار و رنج يكى را به حساب ديگرى مگذار، و در [پاداش‌] رنجى كه كشيده، كوتاهى مكن، و بزرگى كسى تو را وا مدارد كه رنج كوچكش را بزرگ شمارى، و فرودستى كسى تو را وا مدارد كه رنج بزرگش را كوچك شمارى.

٩/ ٤

اهتمام به روحيه سپاه‌

الف تشويق‌

١٧٦٢. الكافى به نقل از ابو صادق: شنيدم كه على ٧ مردم را در سه جا [به جنگ‌] تشويق مى‌كرد. جمل، صفّين و نهروان.

مى‌فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا كنيد، ديده‌ها را فرو نهيد، صداها را پايين آوريد، سخن را كوتاه كنيد، و خود را براى پيكار، جدال، رو در رو شدن، درگيرى، نبرد، دست به گردن شدن و رزمِ خشن، آماده سازيد و پايدار باشيد «و خدا را بسيار ياد كنيد، باشد كه رستگار شويد، و خدا و رسولش را پيروى كنيد و با هم نزاع مكنيد، كه سست شويد و مهابت شما از بين برود، و صبر كنيد كه خدا با شكيبايان است»».