گفتنى است كه در شمارى از منابع متأخّر، مطالبى در ذكر مصائب على اصغر، گزارش شده است كه در منابع قابل استناد، ديده نمى‌شود؛ مانند آنچه در روضة الشهدا، در پايان نقل زير، در باره بى‌شير شدن مادر على اصغر آمده است كه:

[امام حسين عليه السلام،] على اصغر را روى دست آورده و آواز داد كه:

اى قوم! اگر به زعم شما، من گناه كرده‌ام، اين طفل، بارى، هيچ گناهى ندارد. وى را يك جرعه آب دهيد كه از غايتِ تشنگى، شير در پستان مادرش نمانده‌[٢].

يا آنچه در كتاب مَصرَعُ الحسين عليه السلام آمده كه:

در ميان لشكر عمر بن سعد، در باره آب دادن به على اصغر، اختلاف افتاد. ابن سعد به حَرمَله گفت: اين نزاع را قطع كن![٣]

يا آنچه در سوگ‌نامه آل محمّد صلى اللَّه عليه و آله آمده است كه:

حرمله به مختار گفت: اكنون كه مرا مى‌كُشى، بگذار كارهاى خودم را بگويم تا قلبت را بسوزانم. اى امير! من، سه تير سه‌شاخه داشتم كه آنها را با زهر، آميخته كرده بودم. با يكى از آنها، گلوى على اصغر را در آغوش حسين، دريدم؛ با دومى، قلب حسين را نشانه رفتم ...، و با سومى، گلوى عبد اللَّه بن حسن را[٤].

يا آنچه در مُحْرِقُ القلوب آمده است كه:

على اصغر، بعد از تير خوردن، به روى پدر نگريست و تبسّمى كرد و سپس به شهادت رسيد[٥].

[١] المزار الكبير: ص ٤٩٦ ح ٩.

[٢] عَبدُ اللَّهِ بنُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ، قَتَلَهُ هانِئُ بنُ ثُبَيتٍ الحَضرَمِيُّ ٣٨٧

( الطبقات الكبرى/ الطبقة الخامسة من الصحابة: ج ١ ص ٤٧٥، أنساب الأشراف: ج ٣ ص ٤٠٧).

[٣] حَدَّثَني عُبَيدُ اللَّهِ بنُ الحَسَنِ وعَبدُ اللَّهِ بنُ العَبّاسِ، قالا: قُتِلَ عَبدُ اللَّهِ بنُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ وهُوَ ابنُ خَمسٍ وعِشرينَ سَنَةً، ولا عَقِبَ لَهُ.

حَدَّثَني أحمَدُ بنُ عيسى، قالَ: حَدَّثَني حُسَينُ بنُ نَصرٍ، قالَ: حَدَّثَنا أبي عَن عُمَرَ بنِ سَعدٍ، عن أبي مِخنَفٍ، عن عَبدِ اللَّهِ بنِ عاصِمٍ، عَنِ الضَّحّاكِ المِشرَفِيِّ، قالَ:

قالَ العَبّاسُ بنُ عَلِيٍّ لِأَخيهِ مِن أبيهِ وامِّهِ عَبدِ اللَّهِ بنِ عَلِيٍّ: تَقَدَّمَ بَينَ يَدَيَّ حَتّى أراكَ وأحتَسِبُكَ؛ فَإِنَّهُ لا وَلَدَ لَكَ، فَتَقَدَّمَ بَينَ يَدَيهِ، وشَدَّ عَلَيهِ هانِئُ بنُ ثُبَيتٍ الحَضرَمِيُّ فَقَتَلَهُ ٣٨٨

( مقاتل الطالبيّين: ص ٨٨؛ شرح الأخبار: ج ٣ ص ١٩٤).

[٤] مقاتل الطالبيّين: ص ٨٩، بحار الأنوار: ج ٤٥ ص ٣٧.

[٥] در لباب الأنساب( ج ١ ص ٣٩٨) آمده است:« غلام عمر سعد».