او با مردم، نماز خواند. آن گاه برخاست و حمد و ثناى خدا به جا آورد و گفت: امّا بعد، به درستى كه پسر عقيل، آن مرد سفيه و نادان، چنان كه ديديد، اختلاف و دودستگى به وجود آورد. ذمّه خداوند را از مردى كه مسلم را در خانه‌اش بيابيم، بر مى‌داريم (خونش مُباح است). هر كس مسلم را بياورد، به مقدار ديه او [جايزه مى‌گيرد]. بندگان خدا! تقوا پيشه كنيد و به بيعت و فرمانبرى، پايبند باشيد و هيچ راهى را براى بهانه‌گيرى، بر خود، هموار مسازيد.

اى حُصَين بن تميم! مادرت به عزايت بنشيند، اگر بانگى از يكى از كوچه‌هاى كوفه بر آيد، يا كه اين مرد از كوفه خارج شود و او را نزد من نياورى! اينك، تو را مأمور خانه‌هاى كوفيان كردم. مراقبانى را بر سر كوچه‌ها بگمار و فردا تمام خانه‌ها را جستجو كن تا اين مرد را بياورى. حُصين، رئيس شُرطه و از قبيله بنى تميم بود.

آن گاه از منبر، پايين آمد و داخل قصر شد. همچنين به عمرو بن حُرَيث، پرچمى داد و او را فرمانده كرد.[١]

[١] قالَ لَهُ ابنُ زِيادٍ: قَتَلَنِي اللَّهُ إن لَم أقتُلكَ قِتلَةً لَم يُقتَلها أحَدٌ فِي الإِسلامِ مِنَ النّاسِ.

قالَ لَهُ مُسلِمٌ: أما إنَّكَ أحَقُّ مَن أحدَثَ فِي الإِسلامِ ما لَم يَكُن، وإنَّكَ لا تَدَعُ سوءَ القِتلَةِ، وقُبحَ المُثلَةِ، وخُبثَ السّيرَةِ، ولُؤمَ الغَلَبَةِ.

فَأَقبَلَ ابنُ زِيادٍ يَشتِمهُ ويَشتِمُ الحُسَينَ و عَلِيّاً وعَقيلًا عَلَيهِمُ الصَّلاةُ وَالسَّلامُ، وأخَذَ مُسلِمٌ لا يُكَلِّمُهُ. ثُمَّ قالَ ابنُ زِيادٍ: اصعَدوا بِهِ فَوقَ القَصرِ فَاضرِبوا عُنُقَهُ، ثُمَّ أتبِعوهُ جَسَدَهُ.

فَقالَ مُسلِمُ بنُ عَقيلٍ- رَحمَةُ اللَّهِ عَلَيهِ-: لَو كانَ بَيني وبَينَكَ قَرابَةٌ ما قَتَلتَني.

فَقالَ ابنُ زِيادٍ: أينَ هذَا الَّذي ضَرَبَ ابنُ عَقيلٍ رَأسَهُ بِالسَّيفِ؟ فَدُعِيَ بَكرُ بنُ حُمرانَ الأَحمَرِيُّ، فَقالَ لَهُ: اصعَد فَلتَكُن أنتَ الَّذي تَضرِبُ عُنُقَهُ.

فَصَعِدَ بِهِ وهُوَ يُكَبِّرُ ويَستَغفِرُ اللَّهَ، ويُصَلّي عَلى رَسولِهِ، ويَقولُ: اللَّهُمّ احكُم بَينَنا وبَينَ قَومٍ غَرّونا وكَذَّبونا وخَذَلونا.

وأشرَفوا بِهِ عَلى مَوضِعِ الحَذّائينَ اليَومَ، فَضُرِبَت عُنُقُهُ، واتبِعَ جَسَدُهَ رَأسَهُ ١٧٨

( الإرشاد: ج ٢ ص ٦٢، إعلام الورى: ج ١ ص ٤٤٤).