گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥١٠ - ويژگىهاى برير بن خضير
وى در روز عاشورا، پس از نبردى دليرانه، به وسيله كعب بن جابر، به شهادت رسيد. در «زيارت ناحيه» آمده است:
السَّلامُ عَلى يَزيدَ بنِ حُصَينٍ الهَمدانِيِّ المِشرَقِيِّ القاري، المُجَدَّلِ بِالمَشرَفِيِ[١].
سلام بر يزيد بن حُصَين هَمْدانى مِشرَقى قارى كه با [شمشيرِ] مَشرَفى، زده شد!
٣٤٩. الملهوف: بُرَير بن خُضَير- كه زاهد و عابد بود-، به ميدان آمد. يزيد بن مَعقِل، به سوى او بيرون آمد و با هم، قرار مُباهِله گذاشتند و از خدا خواستند كه هر كه بر حق است، آن را كه بر باطل است، بكُشد. آن گاه، با هم جنگيدند و بُرَير، او را كُشت. سپس، پيوسته جنگيد تا به شهادت رسيد. خداوند، از او خشنود باد![٢]
٣٥٠. تاريخ الطبرى- به نقل از ابو مِخنَف-: يوسف بن يزيد، از عفيف بن زُهَير بن ابى اخنَس- كه در هنگام شهادت حسين عليه السلام، حضور داشت-، برايم نقل كرد: يزيد بن مَعقِل از قبيله بنى عَميرَة بن ربيعه- كه با تيره بنى سَليمه از قبيله عبد قيس همپيمان بودند-، بيرون آمد و گفت: اى بُرَير بن خُضَير! مىبينى كه خدا، براى تو چه خواسته است؟
بُرَير گفت: به خدا سوگند كه براى من، خوبى خواسته است و براى تو، بدى!
يزيد گفت: دروغ مىگويى، در حالى كه پيش از اين، دروغگو نبودى. آيا به ياد مىآورى كه در محلّه بنى لَوذان، با هم مىرفتيم و تو مىگفتى: عثمان بن عفّان، بر خود، ستم كرد و معاوية بن ابى سفيان، گمراه و گمراهكننده است و بى ترديد، پيشواى هدايت و حقيقت، على بن ابى طالب است؟
بُرَير گفت: گواهى مىدهم كه اين، نظر و گفته من است.
يزيد بن مَعقِل به او گفت: من، گواهى مىدهم كه تو از گمراهان هستى.
[١] بَرَزَ الحُرُّ وهُوَ يَرتَجِزُ:
|
إنّي أنَا الحُرُّ ومَأوَى الضَّيفِ |
أضرِبُ في أعناقِكُم بِالسَّيفِ |
|
|
عَن خَيرِ مَن حَلَّ بِلادَ الخَيفِ |
أضرِبُكُم ولا أرى مِن حَيفِ |
|
فَقَتَلَ نَيِّفاً وأربَعينَ رَجُلًا ٣٥٧
( المناقب، ابن شهرآشوب: ج ٤ ص ١٠٠، بحار الأنوار: ج ٤٥ ص ١٤- ١٥).
[٢] رَوَيتُ بِإِسنادي أنَّهُ[ أيِ الحُرَّ بنَ يَزيدَ الرِّياحِيَ] قالَ لِلحُسَينِ عليه السلام: لَمّا وَجَّهَني عُبَيدُ اللَّهِ إلَيكَ، خَرَجتُ مِنَ القَصرِ فَنوديتُ مِن خَلفي: أبشِر يا حُرُّ بِخَيرٍ، فَالتَفَتُّ فَلَم أرَ أحَداً. فَقلتُ: وَاللَّهِ ما هذِهِ بِشارَةٌ وأنَا أسيرُ إلَى الحُسَينِ عليه السلام! وما احَدِّثُ نَفسي بِاتِّباعِكَ.
فَقالَ عليه السلام: لَقَد أصَبتَ أجراً وخَيراً ٣٥٨
( مثير الأحزان: ص ٥٩، بحار الأنوار: ج ٤٥ ص ١٥).