گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٣٠ - ٩/ ٩ اصابت تيرى به سينه امام عليه السلام
حسين عليه السلام گفت: «به نام خدا و يارى خدا، و بر دين پيامبر خدا!».
آن گاه، سرش را به سوى آسمان، بالا بُرد و گفت: «خداى من! تو مىدانى كه آنان، مردى را مىكُشند كه جز او، فرزند پيامبرى بر روى زمين نيست».
سپس، تير را گرفت و آن را از پشت خود، بيرون كشيد. خون، مانند ناودان، از آن سرازير شد. حسين عليه السلام، دستش را بر زخم نهاد و چون از خون پُر شد، آن را به آسمان پاشيد. قطرهاى از آن، باز نگشت .... دوباره، دستش را بر زخم نهاد و چون [از خون] پُر شد، به سر و محاسنش كشيد و فرمود: «به خدا سوگند، اين گونه خواهم بود تا جدّم محمّد صلى اللَّه عليه و آله را با خضاب خون، ديدار كنم و بگويم: «اى پيامبر خدا! فلانى و فلانى، مرا كُشتند».[١]
٤٤١. مثير الأحزان: حسين عليه السلام كه بر اثر نبرد، كمتوان شده بود، ايستاد. سنگى به پيشانىاش خورد و آن را شكست. سپس، تير سه شاخه مسمومى آمد و بر قلبش نشست.
امام عليه السلام گفت: «به نام خدا و بر دين پيامبر خدا!».
سپس، سرش را به سوى آسمان گرفت و گفت: «خداى من! مىدانى كه آنان، فرزند دختر پيامبرشان را مىكُشند».
آن گاه، پس از بيرون كشيدن تير از پشت خود، بر اثر خونريزى فراوان، ناتوان شد و بر زمين افتاد.[٢]
[١] اصيبَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام ووُجِدَ بِهِ ثَلاثُمِئَةٍ وبِضعَةٌ وعِشرونَ طَعنَةً بِرُمحٍ، أو ضَربَةً بِسَيفٍ، أو رَميَةً بِسَهمٍ. فَرُوِيَ أنَّها كانَت كُلُّها في مُقَدَّمِهِ؛ لِأَنَّهُ عليه السلام كانَ لا يُوَلّي ٤٦٦
( الأمالى، صدوق: ص ٢٢٨ ح ٢٤٠، روضة الواعظين: ص ٢٠٩).
[٢] وُجِدَ بِالحُسَينِ عليه السلام حينَ قُتِلَ، ثَلاثٌ وثَلاثونَ طَعنَةً، وأربَعٌ وثَلاثونَ ضَربَةً ٤٦٧
( تاريخ الطبرى: ج ٥ ص ٤٥٣، أنساب الأشراف: ج ٣ ص ٤٠٩).