موضوعات، مانند تاريخ عاشورا، نيز كتاب نوشت. او با جمع‌آورى اخبار قوى و ضعيف و به قصد حلّ اختلافات مَقتل‌ها و تحليل آنها، يكى از بزرگ‌ترين نگاشته‌ها را در باره واقعه عاشورا به عربى سامان داد. او شيفته امام حسين عليه السلام بود و انگيزه پاكى در نگارش اين كتاب داشت؛ امّا به دليل استفاده از منابع ضعيف در كنار منابع اصلى و نقل برخى گزارش‌هاى بدون سند، نتوانست مقتل معتبرى ارائه دهد.

او همچنين مبناى نادرستى برگزيد و بر اساس آن، از كتاب‌هايى كه مشتمل بر اخبار مظنون الكذب بودند نيز نقل كرد. مبناى او اين بود كه نشانه‌هاى كذب، هر چند به درجه ظن برسند، مانع نقل نيستند و نقل چنين اخبارى در بيان سيره و تاريخ، بى‌اشكال است.

محدّث نورى، يكى از منابع ضعيف دربندى را نسخه بدون سر و ته، مجهول و پر از دروغى مى‌داند كه سيّد عربِ روضه‌خوانى براى كسب تأييد، نزد عالمان نجف آورد و مورد نقض و انكار آنها واقع شد؛ امّا آن نسخه به دست دربندى رسيد؛ نسخه‌اى كه به گفته محدّث نورى، از كثرت اشتمال بر اكاذيب واضح و اخبار واهى، احتمال نمى‌رود كه از مؤلّفات يك عالِم باشد.[١] وى، در جايى ديگر، اين كتاب را دستاويز مخالفان براى دروغگو خواندن شيعه دانسته است.[٢]

سخن محدّث نورى را بسيارى از عالمان ديگر، تأييد كرده‌اند و بسيارى از نقل‌هاى نادرست و غير قابل باور كتاب را به عنوان گواه، ارائه كرده‌اند. از اين ميان مى‌توان به ميرزا محمّد تنكابنى (شاگرد فاضل دربندى)،[٣] شيخ ذبيح اللَّه‌

[١] لؤلؤ و مرجان: ص ٢٥٠.

[٢]« كار به آن جا رسيد كه‌[ مخالفان‌] در كتب خود، نوشته‌اند كه: شيعه، بيت كذب است و اگر كسى منكِر شود، كافى است ايشان را براى اثبات اين دعوى، آوردن كتاب أسرار الشهادة را به ميدان»( لؤلؤ و مرجان: ص ٢٨٩).

[٣]« اخبار غير معتبره در اين كتاب( أسرار الشهادة) بسيار[ ند] و ضعاف، بلكه اخبارى كه مظنون، كذب آنهاست، بلكه گويا بعضى از آنها قطعى الكذب باشند[ نيز بسيارند] و اين، مايه كسر قدر آن كتاب گرديد»( ر. ك: قصص العلماء: ص ١٠٨).