گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٥٥ - ١/ ٢٤ آماده شدن براى نبرد
٣١٥. تاريخ الطبرى- به نقل از ابو مِخنَف-: حارث بن كَعْب و ابو ضحّاك، از امام زين العابدين عليه السلام برايم نقل كردند كه: حسين عليه السلام به سوى يارانش بيرون آمد و به آنان، فرمان داد كه چادرهايشان را به هم نزديك كنند و طنابهاى آنها را در هم بتابند و خودشان، ميان چادرها قرار گيرند و تنها سمتى را كه دشمن از آن سو مىآيد، باز بگذارند ....
همچنين، عبد اللَّه بن عاصم، از ضحّاك بن عبد اللَّه مشرقى برايم نقل كرده كه:- صبح عاشورا- خيمهها را پشتِ سر خود قرار دادند و امام عليه السلام، فرمان داد تا هيزم و نِيى را كه در پشت خيمهها بود، آتش زدند، مبادا كه دشمنان، از پشت، به آنها حمله كنند.
سپس حسين عليه السلام، به جاى گودى كه در پشت خيمهها قرار داشت و مانند جوى آبى بود، هيزم و نِى آورد و در دلِ شب، آن جا را به شكل خندق در آوردند و هيزم و نِى را در آن جا ريختند و گفتند: چون دشمن به ما حمله كرد و با ما درگير شد، در اين جا، آتش مىافكنيم تا از پشت سر، بر ما وارد نشوند و تنها از يك سو با آنان بجنگيم.
چنين كردند و سودبخش هم بود ....
عبد اللَّه بن عاصم، به نقل از ضحّاك مشرقى برايم گفت: هنگامى كه دشمنان به سوى ما روى آوردند و به آتش برافروخته هيزم و نِى نگريستند- همان آتشى كه در پشتمان برافروخته بوديم تا از پشتِ سر به ما حمله نكنند-، يكى از سوارانِ غرق در سلاح آنان، به شتاب و بى آن كه با ما سخنى بگويد، به سوى ما آمد و چون به خيمههايمان نگريست و جز هيزم آتش گرفته، چيزى نديد، باز گشت و با تمام توان فرياد كشيد: اى حسين! در همين دنيا و پيش از فرا رسيدن قيامت، به سوى آتش شتافتى.
حسين عليه السلام گفت: «اين كيست؟! گويى شمر بن ذى الجوشن است!».
گفتند: آرى! هموست. خداوند، كارت را به سامان بدارد!
حسين عليه السلام فرمود: «اى پسر زن بُزچران! تو به در آمدن به آتش، سزامندترى».