گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٧٤ - ٤/ ٢ كودك خردسال
گفته شده: در همين حال، تيرى آمد و بر گودىِ گلوى كودك نشست و او را كُشت. حسين عليه السلام، از اسبش فرود آمد و با قبضه شمشيرش، گودالى كَنْد و كودك را با خون آغشتهاش، در آن، دفن كرد.[١]
٣٧٩. تاريخ اليعقوبى: ياران حسين عليه السلام، يك به يك، گامْ پيش نهادند [و رزميدند و شهيد شدند] تا اين كه حسين عليه السلام تنها ماند و هيچ يك از [مردان] خانواده و فرزندان و نزديكانش با او نماند. او بر بالاى اسبش بود. كودكى را كه همان ساعت متولّد شده بود، برايش آوردند. حسين عليه السلام، در گوشش اذان گفت و كامِ او را بر مىداشت كه تيرى آمد و در گلوى كودك نشست و ذبحش كرد. حسين عليه السلام، تير را از گلوى او بيرون كشيد و خونش را به بدن او ماليد و گفت: «به خدا سوگند، تو نزد خدا، از شتر صالح، گرامىترى و محمّد صلى اللَّه عليه و آله نيز نزد خدا از صالح، گرامىتر است».
سپس آمد و او را كنار فرزندان و برادرزادگانش نهاد.[٢]
ر. ك: ص ٨٩٥ (حرملة بن كاهل) و دانشنامه امام حسين عليه السلام: ج ٧ ص ٧ (بخش هشتم/ فصل چهارم/ شهادت فرزندان امام حسين عليه السلام)
[١] ملّا حبيب اللَّه شريف كاشانى در تذكرة الشهدا در ذيل اين مطلب، آن را اين گونه رد مىكند:« بسيار ضعيف است و در كتب مشهوره، مذكور نيست»( تذكرة الشهدا: ص ٢٧٢).
[٢] نَظَرَ سَيِّدُ العابِدينَ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليه السلام إلى عُبَيدِ اللَّهِ بنِ العَبّاسِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ، فَاستَعبَرَ ثُمَّ قالَ: ....
ثُمَّ قالَ عليه السلام: رَحِمَ اللَّهُ العَبّاسَ! فَلَقَد آثَرَ وأبلى وفَدى أخاهُ بِنَفسِهِ حَتّى قُطِعَت يَداهُ، فَأَبدَلَهُ اللَّهُ عزّوجلّ بِهِما جَناحَينِ يَطيرُ بِهِما مَعَالمَلائِكَةِفِي الجَنَّةِ، كَما جَعَلَلِجَعفَرِ بنِأبي طالِبٍ، وإنَّ لِلعَبّاسِ عِندَ اللَّهِ تَبارَكَ وتَعالى مَنزِلَةً يَغبِطُهُ بِها جَميعُ الشُّهَداءِ يَومَ القِيامَةِ ٣٩٠
( الأمالى، صدوق: ص ٥٤٧ ح ٧٣١، الخصال: ص ٦٨ ح ١٠١).