به انجام مى‌رسيده و به چرخاندن گروهى اندك (در حدّ يك خاندان كوچك و متشكّل از چند زن و كودك)، نيازى نبوده است؛ زيرا اين كار، اگر نشانه ضعف حكومت نباشد، نشانه قدرت آن هم شمرده نمى‌شود، بويژه كه دستگاه حاكم، شجاعت و سخنورىِ امام زين العابدين عليه السلام و زينب كبرا عليها السلام و ديگر اسيران را در كوفه، شاهد بوده است. از اين رو، سياست، اقتضا داشته كه اسيران را از بيراهه ببرند و در شهرها نچرخانند.

٤. بر اساس آنچه گفته شد، تنها نكته‌اى كه مى‌تواند حركت كاروان اسيران از راه سلطانى و يا راه كناره فرات را بر راه باديه ترجيح دهد، دسترس داشتن به آب رودخانه است كه اين نيز با توجّه به كوچك بودن كاروان و امكان حمل آب با شتر، چندان وجه استوارى نيست. مؤيّد اين نكته، عدم ذكر جزئيّات سفر و نبودن گزارشى در باره رسيدن كاروان به شهرها و يا دست كم، يكى دو شهر مهمّ سرِ راه است، كه خود، نشان از پيمودن مسير بيابانى و يا حتّى بيراهه است.

٥. برخى شواهد كه مى‌توانند موجب ترجيح راه باديه بر دو راه ديگر گردند، عبارت‌اند از:

يك. راه كناره فرات و راه سلطانى، هر دو، داراى شهرهاى بسيارى بوده‌اند و اگر اين راه‌ها، مسير حركت اسيران مى‌بود، بايستى نقل‌هايى از مواجهه مردم اين شهرها با كاروانيان يا مشاهده شدن آنان در آن شهرها، در منابع معتبر مى‌آمد- چنان كه در كربلا و كوفه و شام، چنين گزارش‌هايى وجود دارد-، در حالى كه در اين باره، هيچ نقلى نيامده است. بنا بر اين، به نظر مى‌رسد كه مسير حركت اسيران، از جايى بوده كه كمترين حضور مردمى را داشته كه همان مسير باديه است.

دو. اعتراض‌هايى كه از لحظه شهادت امام حسين عليه السلام عليه حكومت امَوى، حتّى به وسيله برخى طرفداران حكومت و خانواده جنايتكاران، انجام يافت و بازتابى كه واقعه عاشورا در كوفه به وجود آورد، قاعدتاً حكومت را از اين كه اسيران و سر مطهّر امام عليه السلام را از مسير شهرها و آبادى‌هاى پُرجمعيتْ عبور دهند، باز مى‌داشت. متن كامل‌