گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٨٧ - ٢ اذن تكوينى
تكوينى آفريدگار جهان است. توضيح مطلب، اين كه در نظام آفرينش، هر پديده، علّت خاصّى دارد كه تنها از مجراى آن، قابل تحقّق است؛ امّا تأثير اسباب در مُسبّبات، منوط به اذن الهى است؛ يعنى براى نمونه، تا خدا نخواهد، آتش نمىسوزانَد، چنان كه آتش نمرود، ابراهيم عليه السلام را نسوزانْد. همچنين تا خدا نخواهد، كارد نمىبُرَد، چنان كه كاردِ ابراهيم عليه السلام، گلوىِ اسماعيل عليه السلام را نبُريد، و اين، معناىِ «توحيد افعالى» است.
بر اين اساس، مقتضاى آزادى انسان، امكان داشتن اجتماع اذن تكوينى الهى و نهى تشريعىِ اوست؛ زيرا در غير اين صورت، مخالفت با نهى تشريعى، امكانپذير نخواهد بود، و اين، به معناى آزادى نداشتن انسان در انتخاب يكى از دو راه سعادت و شقاوت است.
بنا بر اين، سخن امام حسين عليه السلام در مورد اذن خداوند متعال در كُشته شدن او و يارانش، اشاره به اين آيه شريف است كه «ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ؛[١] هيچ ناگوارى اى به شما نمى رسد، مگر به فرمان خداست»، مقصود از آن نيز اذن تكوينى الهى در حادثه خونين كربلاست.
بدين سان، امام عليه السلام با اين سخن، مىخواهد به ياران خود بگويد كه تقدير حكيمانه خداوند، اين است كه ما همگى، امروز، در راه انجام وظيفه، شهيد شويم. از اين رو، بايد در برابر اين مصيبت، شكيبايى پيشه سازيم و تسليم تقدير الهى و راضى به قضاى او باشيم.
[١] علل الشرائع: ص ٢٢٩ ح ١، بحار الأنوار: ج ٤٤ ص ٢٩٧ ح ١.