گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٤١ - ٣/ ٢٣ عبد الله بن عمير كلبى
السَّلامُ عَلى عَبدِ اللَّهِ بنِ عُمَيرٍ الكَلبِىِ[١].
سلام بر عبد اللَّه بن عُمَير كَلْبى!
٣٦٤. أنساب الأشراف: يَسار، غلام زياد و سالم، غلام ابن زياد، به ميدان آمدند و ياران حسين عليه السلام را به نبرد تن به تن، فرا خواندند. عبد اللَّه بن عُمَير كَلْبى گفت: اى ابا عبد اللَّه! خدا، رحمتت كند! به من اجازه بده براى مبارزه با آن دو به ميدان بروم.
پس مردى گندمگون، قدبلند، با دستانى سِتَبر و چهارشانه (عبد اللَّه)، به ميدان آمد و بر آن دو، يورش بُرد و هر دو را كُشت ....
همسرش، نزد او آمد و گفت: پدر و مادرم، فدايت باد! به دفاع از حسين، فرزند محمّد صلى اللَّه عليه و آله، نبرد كن.
عبد اللَّه نيز پيش آمد و او را به سوى زنان، باز گردانْد ....
شمر، به جناح چپ [لشكر حسين عليه السلام] حمله كرد؛ ولى آنان در برابرش ايستادگى و با او زد و خورد كردند. او يارانش را صدا كرد و از هر سو به حسين عليه السلام و يارانش، يورش بُرد. عبد اللَّه بن عُمَير كَلْبى، كشته شد و همسرش بر بالاى سرش مىگريست كه شمر، به يكى از غلامانش به نام رستم، فرمان داد و او نيز با عمود، بر سرِ آن زن زد و سرش را شكست كه همان جا در گذشت.[٢]
[١] الأقبال: ج ٣ ص ٧٣.
[٢] در تاريخ طبرى( ج ٥ ص ٤٤٦) آمده است:« نخستين كشته از خاندان ابو طالب، در روز عاشورا، علىِ اكبر، فرزند حسين عليه السلام بود».