گاه، چهار ركعت نماز با ركوع و سجده خوب، و با خشوع، مى‌خوانى و در هر دو ركعت، سلام مى‌دهى. در ركعت اوّل، سوره حمد و «قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ» و در ركعت دوم، سوره حمد و «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را مى‌خوانى. سپس دو ركعتِ دوم را به جا مى‌آورى و در آن، در ركعت اوّل، سوره حمد و سوره احزاب و در ركعت دوم، سوره حمد و «إِذا جاءَكَ الْمُنافِقُونَ» يا هر چه قدر از قرآن كه توانستى بخوانى، مى‌خوانى. آن گاه، سلام مى‌دهى‌[١] و صورتت را به سمت قبر حسين عليه السلام و آرامگاهش بر مى‌گردانى و جايگاه به زمين افتادنش را در نظرت مجسّم مى‌كنى و بر ايشان و هر كه از فرزندان و خانواده، با ايشان بوده، سلام و درود مى‌فرستى و كُشندگان ايشان را لعن مى‌كنى و از كارهايشان، بيزارى مى‌جويى. خداوند، با اين، درجات تو را در بهشت بالا مى‌برد و گناهانت را مى‌ريزد.

آن گاه تلاش مى‌كنى در آن جايى كه هستى، در بيابان يا فضاى باز يا هر جايى كه هست، گام‌هايى بردارى و در اين هنگام مى‌گويى:" «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ؛ همه از خداييم و به سوى او باز مى گرديم». رضىً بقضاء اللَّه و تسليماً لأمره؛ خشنود به قضاى خدا و تسليم فرمانش هستيم". در اين حال، بايد حالت غم و اندوه داشته باشى. در چنين روزى، خداى سبحان را بسيار ياد كرده، و استرجاع كن (إنّا للَّه بگو).

و هنگامى كه از قدم زدن و كارت فارغ شدى، در جايى كه نماز خواندى، بِايست و

[١] بَينا رَسولُ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله في بَيتِ عائِشَةَ رَقدَةَ القايِلَةِ، إذَا استَيقَظَ وهُوَ يَبكي، فَقالَت عائِشَةُ: ما يُبكيكَ- يا رَسولَ اللَّهِ-، بِأَبي أنتَ وامّي؟

قالَ: يُبكيني أنَّ جَبرَئيلَ أتاني، فَقالَ: ابسُط يَدَكَ- يا مُحَمَّدُ-، فَإِنَّ هذِهِ تُربَةٌ مِن تِلالٍ يُقتَلُ بِهَا ابنُكَ الحُسَينُ، يَقتُلُهُ رَجُلٌ مِن امَّتِكَ.

قالَت عائِشَةُ: ورَسولُ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله يُحَدِّثُني وأنَّهُ لَيَبكي، ويَقولُ: مَن ذا مِن امَّتي، مَن ذا مِن امَّتي، مَن ذا مِن امَّتي، من يَقتُلُ حُسَيناً مِن بَعدي؟ ٨٢٦

( كشف الغمّة: ج ٢ ص ٢٧٠).