و پيروان و وابستگانت، حركت كردى و حقيقت و برهان روشن را فراز آوردى و با حكمت و اندرز نيكو، به سوى خدا، فرا خواندى و به اجراى حدود شرعى و اطاعت از معبودِ هستى، فرمان دادى و از پليدى‌ها و طغيان، باز داشتى و آنان، با ستم و تجاوز، با تو رويارو شدند و تو، پس از اندرز دادن و تأكيد حجّت‌هابراى ايشان، با آنان جهاد كردى، و آنان، پيمان و بيعت با تو را شكستند و پروردگار و جدّت را خشمگين كردند و به جنگ، آغازيدند، و تو در برابر ضربِ نيزه و شمشير، پايدارى كردى و لشكر فاجران را در هم شكستى و در غبار جنگ، فرو رفتى و با شمشير ذو الفقار، قهرمانانه جنگيدى، گويى كه علىِ برگزيده، تويى.

و هنگامى كه تو را استوارْدل و بدون ترس و واهمه ديدند، نيرنگ‌هاى نابود كننده‌شان را بر تو بر افراشتند و با مكر و شرارت، با تو جنگيدند و [عمر بن سعد] لعين، سربازانش را فرمان داد تا تو را از آب و ورود به آن، باز دارند و به كارزار با تو، شتاب كردند و به جنگ با تو، اقدام نمودند و تو را هدف تير و سنگ خود، قرار

وشيعَتِكَ ومَواليكَ، وصَدَعتَ بِالحَقِّ وَالبَيِّنَةِ، ودَعَوتَ إلَى اللَّهِ بِالحِكمَةِ وَالمَوعِظَةِ الحَسَنَةِ، وأمَرتَ بِإِقامَةِ الحُدودِ، وَالطّاعَةِ لِلمَعبودِ، ونَهَيتَ عَنِ الخَبائِثِ وَالطُّغيانِ، وواجَهوكَ بِالظُّلمِ وَالعُدوانِ.

فَجاهَدتَهُم بَعدَ الإِيعاظِ لَهُم، وتَأكيدِ الحُجَّةِ عَلَيهِم، فَنَكَثوا ذِمامَكَ وبَيعَتَكَ، وأسخَطوا رَبَّكَ وَجَدَّكَ، وَبَدؤوكَ بِالحَربِ، فَثَبَتَّ لِلطَّعنِ وَالضَّربِ، وطَحَنتَ جُنودَ الفُجّارِ، وَاقتَحَمتَ قَسطَلَ الغُبارِ، مُجالِداً بِذِي الفَقارِ، كَأَنَّكَ عَلِيٌّ المُختارُ.

فَلَمّا رَأَوكَ ثابِتَ الجَأشِ، غَيرَ خائِفٍ ولا خاشٍ، نَصَبوا لَكَ غَوائِلَ مَكرِهِم، وقاتَلوكَ بِكَيدِهِم وشَرِّهِم، وأمَرَ اللَّعينُ جُنودَهُ فَمَنَعوكَ الماءَ ووُرودَهُ، وناجَزوكَ القِتالَ،

وعاجَلوكَ النِّزالَ، ورَشَقوكَ بِالسِّهامِ وَالنِّبالِ،