گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٤٥ - مرحله ششم عزادارى در سدههاى دهم و يازدهم(دوران حاكميت صفويان)
همچنين در اين قرن، حكومت آققويونلوها در غرب ايران، با درونمايهاى شيعى شكل گرفت كه على الظاهر، مىبايست سنّت ريشهدار عزادارى در آن، ادامه يافته باشد.
مرحله ششم: عزادارى در سدههاى دهم و يازدهم (دوران حاكميت صفويان)
با تاجگذارى شاه اسماعيل صفوى به سال ٩٠٧ ق، در تبريز، تشيّع در ايران، رسميت يافت و ترويج شعائر شيعى، از جمله اهداف مهمّ آن حكومت شد.
در اين دوره، برپايى سوگوارى، چهره علنى پيدا مىكند و چونان قرنهاى چهارم و پنجم (روزگار آل بويه و فاطميان)، شيعيان، اين مراسم را در نهايتِ شُكوه، اجرا مىكنند. چگونگى اين مراسم در روزگار صفوى، در منابع بسيارى آمده است، از جمله در سفرنامههاى اروپائيان و ايرانگردان كه با نگرشى ريزبينانه و دقيق، وصف شده است.
شاهان صفوى، شخصاً به مراسم عزادارى محرّم، علاقه و گرايش ويژهاى داشتند، بِدان سان كه حتّى در اردوهاى نظامى، از آن، تن نمىزدند. محرّم سال ١٠١٣، شاه عبّاس، قلعه ايروان را محاصره كرد و در شب عاشورا، در اردوگاه نظامى، مراسم عزادارى برپا نمود. چنان شيون و فريادى از اردوگاه فراز آمد كه ساكنان قلعه پنداشتند فرمان حمله شبانه، صادر شده و با گسيل پيكى، خود را تسليم كردند. پيشتر از آن نيز او به سال ١٠١١ ق، در هنگامه جنگ با سپاهيان ازبك، روز عاشورا در كنار «آب خطب» توقّف كرد و عزادارى امام حسين عليه السلام را برپا نمود.
در دربار صفويان، ايّام محرّم و روزهاى عاشورا، روضة الشهدا خوانده مىشد. افزون بر اين، شاهان اين سلسله در مراسم عمومى روز عاشورا، در ميدان شهر، حضور مىيافتند و گروههايى عزادار از پيش ديد آنها مىگذشتند. آنان، لباس عزا به تن مىكردند و املاكى براى برپايى مراسم عزادارى، وقف مىنمودند.